Οι Μαίανδροι της Ψυχής

Παραμύθια

2012-01-11T09:52:00.002+02:00

Δεν πίστευα ότι υπήρχε στ' αλήθεια το κάστρο της Σταχτοπούτας, αλλά μια καλοκαιρινή εξόρμηση στα Φιλιατρά με έκανε να αλλάξω γνώμη.

Στο τέλος του δρόμου

2011-07-21T22:48:00.003+03:00

Χρόνο στον χρόνο, πέτρα στην πέτρα, έφτασα την ζωή μου ως εδώ. Στο βουνό σκαρφάλωσα, που Σαγγιά οι σημερινοί το καλούνε και σαν στάθηκα στης κορυφογραμμής την κόψη, αγνάντεψα την θάλασσα της δυτικής Μάνης μέχρι κάτω το Ταίναρο. Έφτασα στο τέλος του δρόμου. Και νοιώθω ότι παραδίδω σιγά σιγά την σκυτάλη.

Λίγες φωτογραφίες ακόμα

2011-02-02T23:39:00.003+02:00

Λίγες φωτογραφίες ακόμα απο το βροχερό Ρίο.

4 Χώρες- Brazil pt.1

2010-11-06T23:06:00.005+02:00

Το αρχικό σχέδιο (που είχα στο μυαλό μου διαβάζοντας τον Ιούλιο Βέρν όταν ήμουν 8 χρονών) ήταν νε επιλέξω το περιπετειώδες κομμάτι της Ν. Αμερικής, δηλαδή εκδρομή σε Περού- Βολιβία- Άνδεις- Χιλή- Γη του Πυρός, η κ. Dormammu όμως, με υποχρέωσε να επιλέξω το κοσμοπολίτικο, ως πιο ταιριαστό με τα γούστα της. Εδώ που τα λέμε, δεν πιστεύω να άντεχε να με ακολουθεί στα 3.500 μέτρα υψόμετρο στην Λα Παζ, στο Μάτσου Πίτσου και στην έρημο Ατακάμα. Γι’ αυτό συμβιβάσθηκα τελικά με Βραζιλία- Ιγκουασού- Παραγουάη- Ουρουγουάη και Αργεντινή και τελικά δεν το μετάνιωσα. Το ταξιδάκι αυτό οργανώνεται κατά βάση από δύο ταξιδιωτικά γραφεία στην Ελλάδα, που πάνω- κάτω έχουν τις ίδιες παροχές. Εμείς επιλέξαμε πρακτορείο με βάση τις ημερομηνίες που μας εξυπηρετούσαν περισσότερο.
Πρώτη πτήση Αθήνα- Λονδίνο με British Airways, χωρίς απρόοπτα και μετά, με την ίδια εταιρεία Λονδίνο- Rio De Janeiro. Οι δεκαέξι ώρες στο αεροπλάνο πέρασαν ευχάριστα καθόσον η συγκεκριμένη εταιρεία έχει ολοκληρωμένο πρόγραμμα ψυχαγωγίας, που δεν εξαντλείται σε 3- 4 ταινιούλες όπως της Ολυμπιακής, αλλά σου παρέχει την δυνατότητα να επιλέξεις από περίπου 100 ταινίες και προγράμματα, από τον Λώρενς της Αραβίας μέχρι τις πιο πρόσφατες παραγωγές. Αφιχθήκαμε στο Rio νύχτα, περί ώρα 22:00 αν θυμάμαι καλά και πήγαμε στο ξενοδοχείο μας, το οποίο βρισκόταν μεταξύ του τέλους της Κοπακαμπάνα και της αρχής της Ιπανέμα. Η εντύπωσή μου από την πόλη είναι ότι έχει παρέλθει από καιρού η εποχή της ακμής της. Τα παραλιακά κομμάτια με τα φοβερά ξενοδοχεία και την απέραντη θάλασσα μπροστά τους, «φώναζαν» από μακριά ότι χρειάζονταν ανακαίνιση. Υποθέτω ότι το 1930- 1950, για τους πλούσιους Αμερικανούς τουρίστες που είχαν την δυνατότητα να επισκεφθούν το Ριο δεν θα υπήρχε πιο όμορφο θέαμα, σήμερα όμως, το 2010, δεν εντυπωσιάσθηκα. Ο αρχηγός της εκδρομής, ένα εξαιρετικό παιδί by the way, μας εξήγησε ότι ήδη από το 1950 η Κοπακαμπάνα είχε αρχίσει να ξεθωριάζει και να δίνει την θέση της στην Ιπανέμα, η οποία με την σειρά της ξεθώριασε μετά το 1960 και τώρα πλέον τα hot σημεία και παραλίες της πόλης είναι νοτιότερα. Οι φαβέλες είναι πανταχού παρούσες, κρέμονται κυριολεκτικά στους απέραντους λόφους και την ζούγκλα γύρω από την πόλη και βέβαια δεν τολμάει κανείς να μπει μέσα χωρίς συνοδό. Με 40€ βέβαια, σου οργανώνουν φαβέλα- τουρ με τζιπ, αλλά εμείς δεν θελήσαμε να πάμε να δούμε σαν αξιοθέατο την φτώχεια ορισμένων ανθρώπων. Βεβαίως την φτώχεια την συναντήσαμε πολύ περισσότερο αργότερα στο ταξίδι, ιδίως στην Παραγουάη. Η εμπειρία του Ρίο, για εμάς, τους πλούσιους ευρωπαίους τουρίστες, ήταν εξαιρετική. Μια εκνευριστική βροχή που έπεφτε συνεχώς, μας απέτρεψε δυστυχώς από το να επισκεφθούμε το άγαλμα του Χριστού, επισκεφθήκαμε όμως το Νίτεροΐ, την πόλη που βρίσκεται απέναντι από το Ρίο και διαθέτει ένα απίστευτο μουσείο μοντέρνας τέχνης- διαστημόπλοιο. Επισκεφθήκαμε ακόμα βραδινό σόου με μπαλέτο, το εντυπωσιακότερο στοιχείο του οποίου ήταν η επίδειξη από άνδρες χορευτές της Capoeira, ενός χορού που θυμίζει πολύ street fighting και για πολλά χρόνια ήταν απαγορευμένος από τις αρχές. Η θέα από το Ζαχαρόψωμο ήταν εξαιρετική, όπως το φαγητό και το κρασί σε όλα τα εστιατόρια που δοκιμάσαμε…….

15 ημέρες Νότια

2010-07-07T15:01:00.003+03:00

Λένε πως στον νότο τα αστέρια λάμπουν διαφορετικά. Σε λίγες ημέρες εγώ και η κυρία Dormammu σκοπεύουμε να το διαπιστώσουμε. Αυτήν την φορά, θα έχει και ταξιδιωτικό ρεπορτάζ άμα τη επιστροφή.

Καλό καλοκαίρι !

4 ώρες βόρεια

2010-06-20T09:29:00.003+03:00

Είχα μόνο 4 ώρες ελεύθερες πριν πάρω τον κατήφορο, αλλά το 'φχαριστήθηκα....!

Δικαιοσύνη...?

2010-04-08T23:19:00.003+03:00

Πραγματικά, η κατάσταση στην ελληνική δικαιοσύνη ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Στην φωτογραφία (είναι τραβηγμένη εδώ και 4-5 μήνες) μπορείτε να θαυμάσετε τον τρόπο μεταφοράς των δικογραφιών από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών στο Αρχείο, που βρίσκεται σε κάποια ζοφερά υπόγεια κάπου στην τέταρτη διάσταση.
Για να μην επεκταθώ, θυμηδία μου προκάλεσε, εν όψει των τεραστίων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά (δικαστές, γραμματείς, δικηγόροι, διάδικοι και όσοι δύσμοιροι έχουν δουλειά στην Ευελπίδων), η απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης (αρνούμαι να αποκαλέσω τον Υπουργό με τον πλήρη τίτλο του- «Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» μέχρι να μου υποδείξει κάποιος ΕΝΑ κράτος στην υφήλιο που χρησιμοποιεί παρόμοιο τίτλο για τον Υπουργό και το Υπουργείο Δικαιοσύνης του) για ίδρυση τεσσάρων (4) νέων Εφετείων, εφαρμόζοντας προφανώς την αρχή «κάθε χωριό και Τ.Ε.Ι, κάθε πόλη και Εφετείο». Μια και σίγουρα δεν πρόκειται να λάβω απάντηση, αναρωτιέμαι: α) είναι ρεαλιστικός ο χρόνος έναρξης λειτουργίας των Εφετείων στις 16 Σεπτεμβρίου?, β) έχουν εκδοθεί τα προεδρικά διατάγματα που καθορίζουν τις οργανικές θέσεις Δικαστών (Εφετών, Προέδρων Εφετών, Αντεισαγγελέων Εφετών, Εισαγγελέων Εφετών), Γραμματέων και Επιμελητών στα υπό ίδρυση Εφετεία?, γ) έχει ληφθεί μέριμνα για το ποιοί ακριβώς Δικαστές και Γραμματείς θα τα στελεχώσουν, ή απλώς θα αποσπασθούν ορισμένοι «προσωρινά», οπότε θα δημιουργηθούν προβλήματα και στα διαστήρια απο τα οποία θα αποσπασθούν?, δ) έχουν βρεθεί τα κατάλληλα κτίρια ή μήπως τα υπό ίδρυση Εφετεία θα στεγασθούν «προσωρινά» σε τίποτα διαμερίσματα πολυκατοικιών, ή σε κάποια έκθεση αυτοκινήτων? (όπως στην Λαμία για παράδειγμα- μη γελάτε, κάντε μια βόλτα και θα το διαπιστώσετε).

Και μη χειρότερα…..

Απορία

2010-03-31T00:44:00.003+03:00

Ένα αγόρι 15 ετών (ίδια ηλικία με τον Αλέξη) σκοτώθηκε και ένα κοριτσάκι 11 χρονών χάνει το φως του.

Που είναι οι αυθόρμητες πορείες των συνομηλίκων του?

Που είναι και οι οργανωμένες?

Που?

Τζούλια

2010-03-08T18:32:00.003+02:00

Δεν βρίσκω κάτι κακό σ’ αυτό που έκανε η Τζούλια. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, με την εισαγωγή της βιομηχανίας του Lifestyle στην Ψωροκώσταινα και τα αφειδώς μοιραζόμενα ευρωπαϊκά «πακέτα» ανάπτυξης, θελήσαμε να μοιάσουμε στους Αμερικανούς (τρομάρα μας), αποκτώντας βλαχομπαρόκ μεζονέτες στο Λιόπεσι, σύμβολα κύρους (BMW, Mercedes, σκάφη του ενός εκατομμυρίου δολαρίων κλπ), την δυνατότητα να πηγαίνουμε διακοπές στην Μύκονο και στην Αράχοβα με διαμονή σε trendy minimal lounge resorts (εξοφλώντας με κάρτα βεβαίως), να τρώμε σε εστιατόρια με αστέρια Michelin πληρώνοντας 700€ τα τέσσερα άτομα και γενικά ζώντας πέρα από τις δυνατότητές μας. Μέσα λοιπόν στον εξαμερικανισμό μας, καιρός να περάσουμε και στην βιομηχανία πορνό, η οποία ανθεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού από τις αρχές του 1970 περίπου. Η ως άνω εικονιζόμενη κυρία Τζούλια, έχει ανοίξει ένα εξαιρετικό για τα ελληνικά δεδομένα μαγαζί (στις ΗΠΑ θα ήταν escort τρίτης κατηγορίας) και τα κονομάει χοντρά από τους Έλληνες ιθαγενείς. Θέλετε λοιπόν να παριστάνετε τους Αμερικανούς? Σταματήστε να διαμαρτύρεστε και ζήστε ανάλογα με τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης που ισχύουν σε κάθε σοβαρή οικονομία.

ΥΓ: Η φωτογραφία απο τότε που ήταν -πολύ- μικρότερη. Το πως είναι τώρα, φαντάζομαι το έχετε δει όλοι σας...:)

Τεκμήριον Ανοησίας 1

2010-02-24T23:12:00.003+02:00

Στις 16 Δεκεμβρίου 2009 ανέβαινα την Λ. Κηφισίας προς Νέα Ερυθραία. Ήταν ημέρα που στην Αθήνα είχαν ανοίξει νωρίτερα οι κρουνοί του ουρανού, την ώρα εκείνη πάντως δεν έβρεχε. Στο ύψος του Αμαρουσίου, λίγο πριν την μεγάλη ευθεία των Αναβρύτων, διαπίστωσα μποτιλιάρισμα, το οποίο δεν δικαιολογείτο απο την ώρα. Δικαιολογήγθηκε όμως απο το θέαμα που βλέπετε.
Αναρωτιέμαι: α) Πως είναι δυνατόν να πάθεις κάτι τέτοιο ξεκινώντας απο φανάρι και έχοντας μπροστά σου 1 χιλιόμετρο ευθείας χωρίς κίνηση? β) Οι οδηγοί των BMW είναι πιο ανόητοι απο τους άλλους, ή είναι ιδέα μου?, γ) Πώς δικαιολογήθηκε ο γόνος στον μπαμπάκα του? και δ) αυτό το αυτοκίντο, φτιάχνεται?

Η ρίζα όλων των δεινών

2010-02-02T22:50:00.003+02:00

Αυτό το ωραίο στριπ επισήμανε πρώτος ο φίλος μου ο Απ'έξω και το αναδημοσιεύω

εδώ

The Hague

2010-01-09T19:58:00.002+02:00

Το συνέδριο στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, όπως και το δείπνο εντός του φτωχού παλατιού όπως διαπιστώνετε... Όποιος με διακρίνει στην οικογενειακή φωτογραφία, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο!

Πρόγευση

2009-12-06T23:33:00.003+02:00

Μια κι ο χρόνος για εκτεταμένο ταξιδιωτικό άρθρο δεν επαρκεί, πάρτε μια μικρή γεύση απο φωτογραφίες που τραβήχτηκαν με κινητό τηλέφωνο...

Ταξίδι

2009-08-25T14:24:00.001+03:00

Αποφάσισα φέτος να επιχειρήσω το μεγάλο ταξίδι στην Χώρα στην οποία δούλεψαν και πρόκοψαν δύο γενιές της οικογένειάς μου, παρέα αυτή την φορά με την σύζυγό μου. Και μόλις προχτές, Σάββατο, προσγειώθηκα και πάλι απότομα στην ελληνική πραγματικότητα, τρέχοντας αλλόφρων εν μέσω καπνών και φλογών….

Μάλλον έπρεπε να μείνω εκεί μόνιμα.

Το Χρυσό Παλάτι

2009-05-10T00:32:00.001+03:00

Ομολογώ ότι στο The Mall έχω πάει αρκετές φορές. Έχω ψωνίσει ρούχα, βιβλία, cd’s, διάφορα gadgets, έχω φάει, έχω πιεί καφεδάκι και έχω παρακολουθήσει πολλές ταινίες. Τα Χριστούγεννα πήγα με τον μικρό μου γιόκα, ο οποίος ξετρελάθηκε με τα σπίτια των ξωτικών και έβγαλε φωτογραφία με τον Αϊ Βασίλη. Γνωρίζω ότι πολλοί το θεωρούν αυθαίρετο και έκτρωμα, εγώ πάντως μια χαρά περνάω εκεί μέσα. Θυμήθηκα μάλιστα στην τελευταία μου επίσκεψη και την γνωστή επική ταινία του Τζόρτζ Ρομέρο Dawn of the Dead η οποία διαδραματίζεται εντός ενός εμπορικού κέντρου και αν δεν την έχετε δει, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Τα παλιά τα χρόνια (δεν λέω πόσο παλιά γιατί τελευταία έχω ένα μικρό προβληματάκι με την ηλικία μου, μη σας ανησυχεί όμως, μάλλον θα το αντιμετωπίσω), αφού βέβαια στην Ελλάδα δεν την είχε δει ανθρώπου μάτι, την είχα δει σε βίντεο στο σπίτι της φίλης του Χρήστου στην Βαλτιμόρη (γεια σου Χρήστο), ο οποίος έμαθα ότι με διαβάζει και ενίοτε αφήνει και κανένα ανώνυμο σχόλιο.
Στο αδερφάκι του, το Χρυσόν Παλάτιον, μέχρι πρότινος δεν είχε τύχει να κατευθυνθώ. Καθόσον όμως ως γνωστός κοσμικός και bon viveur πληροφορήθηκα ότι έχει ανοίξει εντός του το στυλάτο (?) ταχυφαγείο Wagamama, άρτι αφιχθέν εκ Λονδίνου, Τόκυου και Νέας Υόρκης αποφασίσαμε μετά της συμβίας να το επισκεφθούμε μετά την δουλειά ώστε να φάμε εκεί και κατόπιν να επιδοθούμε σε εξαντλητικό shopping διότι εμάς ως γνωστόν η κρίση (?) δεν μας επηρεάζει. Η πρώτη μου διαπίστωση ήταν ότι καταλαμβάνει τον χώρο που παλαιόθεν (άντε πάλι με την ηλικία) στάθμευαν τα αυτοκίνητα των φιλάθλων στο ΟΑΚΑ και εμείς ως παιδιά παίζαμε ποδόσφαιρο. Σταθμεύσαμε το κάρο εντός του αχανούς γκαραζίου και μόλις άνοιξε ο ανελκυστήρ (ελεβάτορας στα Σικαγέζικα) αντικρίσαμε το συβαριτικό θέαμα που βλέπετε στην φωτογραφία. Αν θυμάμαι καλά, μάλλον ο Ηρόδοτος (κι αν κάνω λάθος διορθώστε με) είχε γράψει περί της χλιδής και του καρακιτσαριού των βαρβαρικών πόλεων και πόσο πιο πολύ εντός του μέτρου ήταν οι ελληνικές. Ειλικρινά, αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, πόσο δηλαδή έχουμε χάσει το μέτρο όλοι μας. Καθίσαμε αρκετά, χαζέψαμε τα –ακριβά- μαγαζιά, κάτι αγοράσαμε, το φαγητό ήταν καλό αλλά όχι εξαιρετικό, συναντήσαμε και κατά τύχη ένα ζεύγος φίλων και γενικά δεν περάσαμε κι άσχημα. Μεγάλο πλεονέκτημα το γεγονός ότι το μεσημέρι που πήγαμε, δεν είχε κατακλυστεί από ορδές καταναλωτών όπως συμβαίνει συνήθως στο Mall και είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε την βόλτα μας άνετα. Φεύγοντας, η σύζυγος με παρακάλεσε να την περιμένω λιγάκι για να ανέβει εκ νέου στον πάνω όροφο, κάτι να δει. Όπως λοιπόν βρισκόμουν κάτω από τις χρυσές κολώνες περιμένοντας, σκέπτομαι: «δεν το βγάζω αυτό το πράγμα μια φωτογραφία?». Τάχιστα λοιπόν αφόπλισα το κινητό και τράβηξα αυτό που βλέπετε στην αρχή του post. Δεν πρόλαβα όμως καν να κλείσω το τηλέφωνο και εμφανίσθηκε δίπλα μου υπέρβαρος (δεν θα έλεγα σωματώδης) σεκιουριτάς, ο οποίος πολύ ευγενικά μου ανακοίνωσε ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες. «Με εντολή της διευθύνσεως, απαγορεύεται να βγάζετε φωτογραφία μέρη του κτιρίου» μου είπε. «Βεβαίως, μπορείτε να βγάλετε φωτογραφίες με τους φίλους σας, αλλά όχι το κτίριο, όπως μόλις κάνατε». Του εξήγησα ομοίως πολύ ευγενικά ότι δεν είδα πουθενά σήμα ή ταμπέλα ότι απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών και ότι σε τελευταία ανάλυση «αν ήθελα να βγάλω την γυναίκα μου φωτογραφία πάνω στις κυλιόμενες σκάλες, γιατί απαγορεύεται?». Μου είπε να περιμένω και έφυγε, προφανώς για αξιολογήσει με τον προϊστάμενο του (προφανώς υπερεγκέφαλο υψηλής τεχνολογίας) την ερώτησή μου. Περίμενα στο ίδιο μέρος και μετά από λίγο επέστρεψε, λέγοντάς μου ότι μπορώ να τραβήξω όσες φωτογραφίες θέλω. Τον ευχαρίστησα λέγοντάς του ότι δεν θέλω να τραβήξω άλλες φωτογραφίες και περιμένω την γυναίκα μου για να φύγουμε. Τότε, μου έσκασε το παραμύθι: «Ξέρετε, υπάρχει πρόβλημα πνευματικής ιδιοκτησίας με τις φωτογραφίες». «ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ????». «Ο αρχιτέκτονας δεν θέλει να βγαίνουν φωτογραφίες για να μην δει τις ιδέες του κάπου αλλού». Λοιπόν, αν μου έλεγε ότι δεν θέλουμε τις φωτογραφίες για λόγους ασφαλείας, θα μπορούσα να δεχτώ ότι ο ισχυρισμός αυτός έχει μια λογική βάση. Σκέφτηκα να του εξηγήσω ότι ο οποιοσδήποτε σοβαρός αρχιτέκτονας, πίνοντας εκεί γύρω ένα καφεδάκι, μπορεί να σκιτσάρει στο μπλοκ του (και στο κεφάλι του) το φοβερό αυτό δημιούργημα μέσα σε ένα τέταρτο (και πολύ λέω) και ότι είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι έχουν τραβηχτεί ήδη χιλιάδες φωτογραφίες κατά την διάρκεια των τελευταίων μηνών από τα εγκαίνια, αλλά τελικά δεν έκανα τίποτα. Δεν θα είχε νόημα άλλωστε. Απλώς τον ρώτησα ποιος είναι αυτός ο μέγας αρχιτέκτων υποθέτοντας ότι θα πρόκειται τουλάχιστον για κάποιον εφάμιλλο του Γκαουντί, του Frank Lloyd Wright, του Gropius, ή έστω, του Καλατράβα . «Τσουχλομπουλόπουλος» (ή κάτι τέτοιο, ειλικρινά δεν θυμάμαι) απάντησε. Δεν είπα τίποτα. Σκέφτηκα τον Ηρόδοτο, πήρα την γυναίκα μου και φύγαμε. Η φωτογραφία αφιερωμένη σε όλους σας. Δείτε την σαν προϊόν βιομηχανικής (αρχιτεκτονικής) κατασκοπείας, κι αν ποτέ ενσωματώσετε παρόμοια στοιχεία στην καινούργια σας μεζονέτα, παρακαλώ να με μνημονεύσετε στα credits.

Καπάκια Coca Cola

2009-03-22T13:11:00.002+02:00

Συνεχίζοντας τις εξερευνήσεις στα βάθη του υπογείου, ανακάλυψα τα εικονιζόμενα καπάκια, τα οποία, αν θυμάμαι καλά, μάζευα για συμμετοχή σε διαγωνισμό περί το 1978, με άγνωστο έπαθλο. Μου φαίνεται ότι υπήρχαν και κάτι άλλα προγενέστερα, με φιγούρες της Disney. Λέω να τα βάλω στο eBay για να δω τι αξία έχουν. Σε περίπτωση που κοστίζουν 200€ έκαστο, ευχαρίστως να τα αποχωριστώ.

Το ακτινοπίστολο

2009-02-16T00:07:00.002+02:00

Περίμενε υπομονετικά τριάντα χρόνια (τουλάχιστον) στο υπόγειο του πατρικού μου, μέχρι σήμερα που κατέβηκα να ψάξω για να βρω κάτι παλιά Playmobil για τον γιό μου. Βρήκα έναν κουβά απο τέτοια, το παρόν ακτινοπίστολο και δύο (!) παλιά αυτοκινητάκια Matchbox (αυτά τα κράτησα προς το παρόν για μένα). Είμαι σίγουρος πως αν σκάψω πιο βαθειά, θα βρω κι άλλους μεγάλους θησαυρούς!

Κ. Ανακριτά, ο πελάτης μου θα απολογηθεί με υπόμνημα

2008-12-12T13:29:00.003+02:00

Έλαβα μέσω email ένα αρχείο pdf που περιείχε το απολογητικό υπόμνημα του αστυνομικού που κατηγορείται για την ανθρωποκτονία (το υπόμνημα του απλού συνεργού δεν έχει εμφανισθεί ακόμα), το οποίο έχει κυκλοφορήσει ευρέως. Μερικές επισημάνσεις:
α) Δεν φέρει την υπογραφή του κατηγορούμενου. Επειδή συνήθως υπογράφεται ενώπιον του Ανακριτή, αυτό σημαίνει ότι διοχετεύθηκε στους δημοσιογράφους πριν την απολογία, κατά πάσαν πιθανότητα απο τον δικηγόρο του κατηγορουμένου, ή ίσως απο τον φωτοτύπη που έβγαλε τα αντίγραφα. Εγώ κλίνω προς την πρώτη εκδοχή.
β) Το όνομα και η διεύθυνση του κατηγορουμένου δεν έχουν σβηστεί. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να πάει στο Ίλιον (κάτοικος Ηλίου [sic] αναφέρεται στην πρώτη σελίδα) και να ξεσπάσει στα παιδιά, στην σύζυγο ή στους συγγενείς του αστυνομικού, αφού ως γνωστόν φέρουν και αυτοί ευθύνη. Οι αλήτες.
γ) Το περιεχόμενο του υπομνήματος ειλικρινά δεν μπορώ να το σχολιάσω. Μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει συνταχθεί πολύ πρόχειρα. Αν το είχα γράψει εγώ, αποκλείεται να ανέφερα, με τον τρόπο που αναφέρθηκε, ότι το παιδί που σκοτώθηκε είχε παραβατική συμπεριφορά. Τι να το κάνεις όμως... Βρίσκεσαι κρατούμενος και περιμένεις να απολογηθείς, όλη η Αθήνα καίγεται εξ αιτίας της απύθμενης ανοησίας σου και εμφανίζεται απο το πουθενά ο Μέγας Ποινικολόγος (?) προσφερόμενος να αναλάβει την υπεράσπισή σου. Νομίζετε ότι ο αστυνομικός είχε πολλές επιλογές?

Το πρόσωπο είναι ο καθρέπτης της ψυχής*

2008-12-11T23:58:00.003+02:00

Είδα σήμερα τους συλληφθέντες "πλιατσικολόγους" απο τα επεισόδια των προηγούμενων ημερών. Δεν μου φάνηκαν για εξαθλιωμένοι φτωχοί επαναστάτες. Ειδικά οι Έλληνες έμοιαζαν με τις γνωστές φάτσες του υποκόσμου που περιέγραφε κάποτε ο Τσιφόρος. Νομίζω ότι οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν μικροκακοποιοί που όρμηξαν μέσα στον χαμό, μήπως και μπορέσουν να βουτήξουν καμιά τηλεόραση plasma, ή τουλάχιστον έναν αποχυμωτή Siemens και στάθηκαν άτυχοι.

(* ο τίτλος απο παλαιό κινέζικο ρητό)

Σιωπή

2008-12-09T20:09:00.001+02:00

Παρακολουθώ τα τελευταία γεγονότα εκ των έσω. Οι τελευταίες ημέρες είναι εξαιρετικά δύσκολες και προβλέπεται αύριο τα πράγματα να είναι χειρότερα. Οι ταραξίες υπολογίζονται σε 5.000 με 7.000 χιλιάδες και φοβάμαι πως σήμερα το βράδυ ενδεχομένως να δούμε βανδαλισμούς στο Πανεπιστήμιο, την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Ακαδημία. Αν είναι ποτέ δυνατόν, να φτάσουμε να καταστρέφουμε την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας….. Μέσα σε όλα αυτά, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τους πλιατσικολόγους, αλλοδαπούς στην συντριπτική τους πλειοψηφία, που έχουν ρημάξει τα καταστήματα.

Όσον αφορά τον θάνατο του 15χρονου, για να δείτε τι νοσηρή υποκρισία επικρατεί στα ΜΜΕ, αντιγράφω από τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας:

Άρθρο 282 ΚΠΔ:
1. `Όσο διαρκεί η προδικασία, αν προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής του κατηγορουμένου για κακούργημα ή πλημμέλημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών μηνών, είναι δυνατό να διαταχθούν περιοριστικοί όροι, εφόσον αυτό κρίνεται απολύτως αναγκαίο για την επίτευξη των αναφερόμενων στο άρθρο 296 σκοπών.
2. Περιοριστικοί όροι είναι ιδίως η παροχή εγγύησης, η υποχρέωση του κατηγορουμένου να εμφανίζεται κατά διαστήματα στον ανακριτή ή σε άλλη αρχή, η απαγόρευση να μεταβαίνει ή να διαμένει σε ορισμένο τόπο ή στο εξωτερικό, η απαγόρευση να συναναστρέφεται ή να συναντάται με ορισμένα πρόσωπα.
3. Προσωρινή κράτηση μπορεί να επιβληθεί αντί για περιοριστικούς όρους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις της πρώτης παραγράφου του άρθρου αυτού, μόνο αν ο κατηγορούμενος διώκεται για κακούργημα και δεν έχει γνωστή διαμονή στη χώρα ή έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του ή κατά το παρελθόν υπήρξε φυγόποινος ή φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής ή κρίνεται αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανό, όπως προκύπτει από ειδικά μνημονευόμενα περιστατικά της προηγούμενης ζωής του ή από τα συγκεκριμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της πράξης για την οποία κατηγορείται, να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης".

Θυμάστε τι είχαμε ακούσει για την προσωρινή κράτηση της Τσέκου πριν από λίγους μήνες? Ο ανόητος αστυνομικός στην προκειμένη περίπτωση: α) έχει γνωστή διαμονή στην χώρα (έγγαμος με οικογένεια), β) δεν έχει κάνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για να διευκολύνει τη φυγή του, γ) κατά το παρελθόν (υποθέτω) δεν υπήρξε φυγόποινος ή φυγόδικος ή κρίθηκε ένοχος για απόδραση κρατουμένου ή παραβίαση περιορισμών διαμονής (αυτό πάντως ελέγχεται πολύ εύκολα με ένα αντίγραφο ποινικού μητρώου που θα ζητήσει ο ανακριτής), ενώ τέλος δ) πως θα κριθεί αιτιολογημένα ότι αν αφεθεί ελεύθερος θα διαπράξει νέα εγκλήματα (ανθρωποκτονία?), αφού του αφαιρέθηκε το υπηρεσιακό του όπλο και τελεί σε διαθεσιμότητα από την υπηρεσία του? Λέτε να ξαναβγεί στα Εξάρχεια? Και υπενθυμίζω: «Μόνο η κατά το νόμο βαρύτητα της πράξης δεν αρκεί για την επιβολή προσωρινής κράτησης». Τέλος, όσον αφορά το λεγόμενο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», αντιλέγω ότι όχι μόνο δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα (όπως πολύ σωστά έλεγε ο καθηγητής μου στην Μεθοδολογία του Δικαίου Κ. Σταμάτης), αλλά πουθενά δεν προβλέπεται ρητά από τον νόμο που πιο πάνω σας παραθέτω. Λοιπόν?

Καταλήγοντας, το μοναδικό που έχω να ζητήσω, είναι να αφήσουμε την δικαιοσύνη να κάνει την δουλειά της, χωρίς υπερβολές και υστερίες. Και μην ανησυχείτε. Αν αποδειχθεί η ενοχή του, θα πληρώσει.

EuroVision pt.3

2008-05-24T01:01:00.003+03:00

Καθόσον, εάν θυμάμαι καλά, πάντα ανεβάζω post όταν έρχεται η ώρα της Eurovision, σας αφήνω να θαυμάσετε δύο φωτογραφίες απο την πρόσφατη (εξαιρετική) συναυλία των Kiss στην Μαλακάσα, στην οποία ο Μέγας Gene Simmons, έβγαλε την γλώσσα σε όλους τους ερασιτέχνες σωσίες του...... Πολύ θα ήθελα να δω την Κακομοίρα ντυμένη έτσι!

Arthour C. Clarke

2008-03-20T00:37:00.001+02:00

And because, in all the galaxy, they had found nothing more precious than Mind, they encouraged its dawning everywhere. They became farmers in the fields of stars; they sowed, and sometimes they reaped.

And sometimes, dispassionately, they had to weed.

Καλό Ταξίδι Άρθουρ.

SNOWBLIND

2008-02-18T19:06:00.002+02:00

Αυτή είναι η γειτονιά μου, σήμερα το μεσημέρι περί ώρα 12:30.

Χρόνια Πολλά!

2007-12-23T12:17:00.000+02:00

Καλές Γιορτές σε Όλους!

Να είστε καλά και να έχετε Υγεία.

(Απο την λήψη της ως άνω φωτογραφίας, έχουν περάσει 31 ολόκληρα χρόνια... Μπρρρρ!!)

Space Truckin'

2007-10-06T16:57:00.001+03:00

Αφορμή για το παρόν στάθηκε το post του Πόντικα για τα 50 έτη απο την έναρξη της διαστημικής εποχής, μια επέτειος ξεχασμένη για τους περισσότερους Έλληνες (προτιμούμε να ασχολούμεθα με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου και του Βενιζέλο, ή το διπλό του Ολυμπιακού στην Γερμανία, τρομάρα μας). Ως ένδειξη σεβασμού σε όλους όσους ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν και πραγματοποίησαν αυτό, το πρώτο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα αλλά και σε όλους όσους εξακολουθούν παρά τις αντιξοότητες της ελλιπούς χρηματοδότησης των διαστημικών προγραμμάτων να ονειρεύονται ένα πεπρωμένο εκεί «έξω» για όλους μας, αναρτώ μια φωτογραφία των τεραστίων λιμνών (ορισμένες όσο η Κασπία Θάλασσα) που ανίχνευσε το ραντάρ της διαστημοσυσκευής Cassini στον δορυφόρο του Κρόνου Τιτάνα. Ελπίζω κάποτε, κάποιος, όχι μακρινός, απόγονός μας να σταθεί στις όχθες τους, να αγναντέψει τα κύματα μεθανίου και να πει: «Άρθουρ Κλαρκ και Carl Sagan, είχατε δίκιο. Έφτασα».

BURN

2007-08-31T11:33:00.000+03:00

Κάνω βουτιές σε βόθρο με εικόνες

φουσκώνω τα βυζιά μου με ορμόνες

θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος,

μ' αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος

Έλληνας νεοέλληνας

Μαράθηκε η λουλουδιασμένη ιτιά

και ψήλωσε η κοντούλα λεμονιά.

Στα Σάλωνα δε σφάζουνε αρνιά

δεν πάει το παπάκι στην Ποταμιά.

Κι η παπαλάμπραινα γυμνή

χαϊδεύει δώρο - συσκευή

σ' ένα τηλεπαιχνίδι πουλημένο

Πουλάκι ξένο

πουλί χαμένο

μου τρώει τα σπλάχνα

δεν βγάζω άχνα.

Καίω τα δέντρα, χτίζω μεζονέτες

θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες

Σ' ένα κλουβί γραφείο σαν αγρίμι

παίζω ατέλειωτο βουβό ταξίμι

Έλληνας νεοέλληνας

Μαράθηκε η λουλουδιασμένη ιτιά

και ψήλωσε η κοντούλα λεμονιά.

Στα Σάλωνα δεν σφάζουνε αρνιά

δεν πάει το παπάκι στην Ποταμιά.

Κι η Παπαλάμπραινα γυμνή

χαϊδεύει δώρο συσκευή

σ' ένα τηλεπαιχνίδι πουλημένο

Πουλάκι ξένο

πουλί χαμένο

μου τρώει τα σπλάχνα

δεν βγάζω άχνα.

Φάκα adidas μου πιασε την φτέρνα

μπερδεύω το τζουκ μποξ με τη λατέρνα.

Πάνω απ του τάφου μου το κυπαρίσσι

μαύρη χελώνα με έχει κατουρήσει

Έλληνας νεοέλληνας

Μαράθηκε η λουλουδιασμένη ιτιά

και ψήλωσε η κοντούλα λεμονιά.

Στα Σάλωνα δεν σφάζουνε αρνιά

δεν πάει το παπάκι στην Ποταμιά.

Κι η Παπαλάμπραινα γυμνή

χαϊδεύει δώρο συσκευή

σ' ένα τηλεπαιχνίδι πουλημένο

Πουλάκι ξένο

πουλί χαμένο

μου τρώει τα σπλάχνα

δε βγάζω άχνα.

Αφιερώνω
το ως άνω άσμα στο ανθρωποειδές που χτές βράδυ και περί ώρα 21.00 οδηγούσε το υπ' αριθμ. ΥΒΑ 58@@ ι.χ.ε αυτοκίνητο μάρκας VW, μοντέλο Golf σε δασωμένη οδό των Βορείων Προαστείων και μεγαλοπρεπώς πέταξε απο το ανοιχτό παράθυρο το αναμμένο αποτσίγαρό του.

Επαγγελματική αναβάθμιση

2007-06-06T14:54:00.000+03:00

Συγγνώμη για την (ολιγοήμερη) εξαφάνισή μου, αλλά αντιμετώπισα ένα ζήτημα "αναβαθμίσεως" στην εργασία μου. Απο τον Σεπτέμβριο αναλαμβάνω αρκετά δυσκολότερο πόστο και μέχρι τότε πρέπει να έχω ξεμπερδέψει με κάθε λογής τρέχουσες εκκρεμότητες, οπότε το βλόγινγκ μειώνεται.

"Μειώνεται" είπα αγαπητέ μου αναγνώστη (λέγε με Μπάμπη!), δεν τερματίζεται!

Το ελάχιστο καθήκον- Για την Αμαλία

2007-06-01T09:18:00.000+03:00

Τίτλος post / e-mail:

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

(προτεινόμενα banners)

Κείμενο:

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

One of these days...

2007-05-19T11:17:00.000+03:00

Διαβάστε τι έπαθα σε 24 ώρες πραγματικού χρόνου:

1. Ο η/υ μου, κάνει κόλπα εδώ και αρκετές ημέρες, από τότε που βλακωδώς κατέβασα ένα update της Microsoft και από τότε με έχουν ταράξει «ότι ενδέχεται να έχω πέσει θύμα πλαστογράφησης λογισμικού» (σώπα…!). Χτες όμως έχασα και τον Windows Media Player για τον ίδιο λόγο. Δεν ξέρω αν τον χρησιμοποιείτε, πάντως εγώ είχα βολευτεί μαζί του και τώρα είμαι ΠΟΛΥ εκνευρισμένος! DAMN IT.

2. Το κιβώτιο ταχυτήτων στο αυτοκίνητο της γυναίκας μου, αποφάσισε ότι μετά από 68.000 χλμ ήρθε η ώρα να πάρει σύνταξη και άρχισε να κάνει ανατριχιαστικούς θορύβους την ώρα που βιαζόμουν να φτάσω στην δουλειά. Το παράτησα στην Κηφισιά, έκανα όλες τις μετακινήσεις μου με το τραίνο (DAMN IT, DAMN IT, DAMN IT) και το πήγα στο συνεργείο το απόγευμα (ευτυχώς λειτουργούσαν οι τρεις από τις πέντε ταχύτητες και δεν με άφησε στην μέση του δρόμου). Θα επανέλθω στο θέμα όταν το φτιάξω και θα σας εξηγήσω ορισμένα πράγματα (όχι κολακευτικά) για την VW.

3. Αβαρία στα υδραυλικά του σπιτιού, έχουμε μείνει χωρίς νερό από το πρωί. Ευτυχώς βρήκα υδραυλικό ο οποίος αυτή την στιγμή γκρεμίζει το σύμπαν και μέχρι το βράδυ μπορεί και να καταφέρουμε να πλυθούμε. (DAMN IT DAMN IT DAMN IT DAMN IT!).

Άλλη μια μέρα χωρίς ειδήσεις

2007-05-16T01:05:00.000+03:00

Κύριοι Δημοσιογράφοι (?)

Μας καλομαθαίνετε.....

Eurovision pt.2 (The return)

2007-05-14T13:17:00.000+03:00

Με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου ξεχάστηκα και δεν έγραψα τίποτα για την Eurovision φέτος. Γράφω λοιπόν τώρα, με ολίγη καθυστέρηση: Τίποτα.

Η επίκλισις του Δαίμονος

2007-05-09T10:06:00.000+03:00

Κατά την χτεσινή πρωίαν, επισκεπτόμενος ιστολόγιον γοργόνας με λέπια και πέταλα, αντιλήφθηκα ότι με κάλεσε να συμμετάσχω στο γνωστό παίγνιον «μπλογκοαλυσίδα» το οποίον φέρεται ότι απασχολεί όλο και περισσότερους μπλόχερς τον τελευταίο καιρό, ιδίως μετά την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος από την Λάρισα και την συνεπαγόμενη μείωση των καλλιεργειών βάμβακος στην περιοχή. Αποφάσισα λοιπόν να απαντήσω στην επίκληση και να σας αραδιάσω τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

1. Πετάει ο γάιδαρος;
Βεβαίως και πετάει, αν έχει κερδίσει το Τζόκερ. Εγώ δεν έχω κερδίσει το Τζόκερ, αλλά είδα την διαφήμιση. Στην σκοτεινή μου διάσταση έχουμε ιπτάμενα γαϊδούρια, τα οποία όταν είμαι στο τσακίρ κέφι κυνηγάω με τους φίλους μου και τα μαγειρεύουμε επιτόπου και τα τρώμε με σάλτσα από γλώσσες καρακαξαηδόνας Μαδαγασκάρης και περνάμε τέλεια να’ ούμε….

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τι εννοείτε ακριβώς με την λέξη «σηκώνεστε»? Μήπως είναι αυτό που νομίζω?

3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;

Ότι έχω παίξει τον ρόλο του Κρέοντα στην Αντιγόνη στην Επίδαυρο!

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Όταν ήμουν ένας μικρομεσαίος δαίμων, έλεγα πως ήμουν καλός και ευγενικός, δίκαιος, προστάτης των αδυνάτων κλπ, αλλά μόλις μάγκα μου έπιασα την καλή και έγινα κυβερνήτης της σκοτεινής διάστασης, έκοψα όλες αυτές τις @%$#*@%$ και έδειξα το πραγματικό μου πρόσωπο. Είμαι ένα απίστευτο κάθαρμα.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Η μεγαλοψυχία μου.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα δικά μου. Κάνω πως δεν τα βλέπω.

7. Ποια είναι η πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν;
Κοιτάξτε εδώ

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα; Ο Μπάμπης ο Γκοτζίλας, που έχει το συνεργείο BMW στην Ανάκασα γιατί μου βάζει τακάκια στο κάρο χωρίς να με χρεώνει εργασία. Άντε και ο Τζακ Μπάουερ γιατί βλέπω κάθε βράδυ τον δεύτερο κύκλο του 24h στο Σκάι κι έχω ξεραθεί στα γέλια με τον τύπο!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Εντάξει, αυτό είναι εύκολο: Boston- New Haven, Ct, επιστρέφοντας απο συναυλία Deep Purple στις τρεις την νύχτα λιώμα! Δεν με πήρε χαμπάρι κανείς (χιχιχι).

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Νίκος Δήμου, Πάνος Κουτρουμπούσης. Τον δεύτερο να τον ανακαλύψετε. Είναι απίστευτος. Γράφει καλύτερα κι από μένα ο άθλιος! Τον πρώτο τον ξέρετε, αλλιώς δεν θα βρισκόσασταν εδώ!

11. Αγαπημένη ταινία;

α) Ελάτε να σας δείρουμε (Τέρενς Χιλ, Μπαντ Σπένσερ),

β) η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (όπου ο Ν. Ξανθόπουλος ερμηνεύει το «Τσάμπασιν») Ένα πραγματικό έπος!

12. Αγαπημένη trashιά;

Και βέβαια όλες οι ταινίες ΄80ς με Γαρδέλη κλπ. Ειδική μνεία στην ταινία «Χούλιγκανς- Κάτω τα χέρια από τα νιάτα». Όποιος δεν την είδε, γρήγορα εδώ

13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;

S.A.G.A.P.O, τι άλλο?

14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;

Την εποχή που είχα χρόνο και μπορούσα να βλέπω πολλές ταινίες.

15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;

Βεβαίως.

16. Μόνο αυτό; Ποιο;

Εντάξει, έχω κι άλλο: Μια φορά έκλεψα ένα Playboy από περίπτερο.

17. Που αναφέρεται ο Βαν Γκογκ ως Βαν Νταμ;

Προφανώς σε ταινία που διαφημίζεται «Τον λεν’ Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ και τα κάνει όλα γης Μαδιάμ»

18. Το αγαπημένο σας πτηνό;

Χμ… Η καρακαξαηδόνα Μαδαγασκάρης.

19. Αγαπημένος τρόπος θανάτου; Μου αρέσουν όλοι και τους εφαρμόζω εναλλάξ στα αθώα θύματα μου, ως ζοφερός και κακός Δαίμων. Ίσως ο αυτοστραγγαλισμός….

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Lagavulin. Ο πρωθυπουργός μας, για όσους ενδιαφέρονται, πίνει Talisker. Γεγονός, δεν λέω ψέμματα.

21. Το αγαπημένο σας φαγητό;

Κρύα μυαλά πιθήκου.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Ορισμένους συναδέλφους μου. Μεγάλα καθάρματα.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Ε, διάβασμα.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Μα είναι δυνατόν κοτζάμ Δαίμων να φοβάται?

25. Μεγαλύτερο ψέμα;

Ο ΠΑΟ θα φτιάξει ομάδα στο ποδόσφαιρο…. Κλαψ.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Omnia mutantur, nos et mutamur in illis. Για όσους δεν είναι της τρίτης δέσμης: All things change and we change with them.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να ζήσετε;

Όπως τώρα. Υγεία να’ χουμε μόνο.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Για ποιόν λόγο δημιούργησε τις καταραμένες τις μύγες.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Εξαιρετική! Τα δίνω όλα στη δουλειά μου, μπας και καθίσω μερικές ημέρες το καλοκαίρι με την οικογένεια…!

Κρατάω το μπαλάκι και δεν το πετάω αλλού γιατί το χρειάζομαι!

Χρόνια Πολλά

2007-04-10T13:24:00.000+03:00

Ο Δαίμων μετά της Οικογενείας απουσίαζε για ολιγοήμερες διακοπές.

Επιστρέφοντας σώος απο το μαρτύριο της Ν.Ε.Ο Κορίνθου- Αθηνών, σας εύχεται Χρόνια Πολλά και σας αφιερώνει την εξαιρετική ως άνω φωτογραφία.
Μετανοείτε!

Τα Παιδιά του.....

2007-04-03T13:28:00.000+03:00

Προ ολίγων ημερών ο ηθικός αυτουργός του παρόντος ταπεινού και τεμπέλικου ιστολογίου αποφάσισε να κλείσει (προσωρινά?) το μαγαζί του κουρασμένος (και αηδιασμένος) από τα πολλά ευτράπελα που συνέβαιναν για καιρό εκεί μέσα. Μην με ρωτήσετε «τι ευτράπελα» γιατί δεν έχω καμία διάθεση να προβώ σε αναλύσεις που δεν θα προσφέρουν τίποτα. Ας κάνουν όλοι την αυτοκριτική τους. Βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω καθότι εδώ και καιρό δεν είχα ενεργή συμμετοχή στον σχολιασμό, ούτε (δυστυχώς!) χρόνο για αριθμολαγνείες. Εν όψει όμως του γεγονότος και ασπαζόμενος το ρητό ότι κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή, σας αφιερώνω το ακόλουθο άσμα:

My old black cat passed away this morning

He never knew what a hard day was.

Woke up late and danced on tin roofs.I

f questioned “Why?” – answered, “Just because.”

He never spoke much, preferring silence:

eight lost lives were all he had.

Occasionally sneaked some Sunday dinner.

He wasn’t good and he wasn’t bad.

My old black cat wasn’t much of a looker.

You could pass him by – just a quiet shadow.

Got pushed around by all the other little guys.

Didn’t seem to mind much – just the way life goes.

Padded about in furry slippers.

Didn’t make any special friends.

He played it cool with wide-eyed innocence,R

eceiving gladly what the good Lord sends.

Forgot to give his Christmas present.

Black cat collar, nice and new.

Thought he’d make it through to New Year.

I guess this song will have to do.

My old black cat……….

Old black cat…………

Α! Η φουντωτή stray cat που εδώ και ένα χρόνο περίπου ζητιάνευε φαγητό στον κήπο μου, γέννησε 3 υπέροχα γατάκια. Τα έφερε σε μια εσοχή στο κεντρικό μπαλκόνι και ο μικρός μου γιόκας είναι ξετρελαμένος μαζί τους. Life goes on.

Η Μπλογκοαλυσίδα

2007-03-21T17:44:00.000+02:00

Είμαι σινεφίλ. Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε? Από μικρό παιδί (τότε που έβλεπα το Με λένε Ακόμα Τρινιτά και το Diamonds are forever στο θερινό σινεμά κοντά στο εξοχικό μας), η μεγάλη οθόνη ασκούσε πάνω μου τέτοια γοητεία που γύρω στα 12 δήλωνα πομπωδώς σε συγγενείς και φίλους ότι σκόπευα να γίνω σκηνοθέτης. Από τότε πέρασε καιρός και μαζί του τα όνειρα της νιότης μου. Το σαράκι της σκηνοθεσίας δεν με έχει αφήσει (ακόμα), αλλά σπουδές, επάγγελμα και οικογένεια με αναγκάζουν να περιορίζομαι σε ρόλο απλού θεατή πλέον. Εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν το μετανιώνω που δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά με την σκηνοθεσία στην Ελλάδα. Πολύ ταλαντούχος φίλος που το αποτόλμησε, μετά την επιστροφή του από το Λονδίνο, την 5ετή του εποχική απασχόληση σε γυρίσματα διαφημιστικών spots (τις καλές εποχές, τις κακές αφήστε το καλύτερα…), κατέληξε πλέον να σκηνοθετεί μεσημεριανά reality talk shows σε κανάλι β’ διαλογής και να λέει κι ευχαριστώ….
Δεν έχω ιδιαίτερες προτιμήσεις σε είδη ταινιών. Δεν μπορώ να δεχτώ την άποψη ότι ένα μπλοκμπάστερ για παράδειγμα δεν έχει να προσφέρει τίποτα στον θεατή και ότι μόνο οι ταινίες του Φελίνι και του Lynch αξίζει να τύχουν της προσοχής μου. Μια και μου ζητήθηκε πάντως από την Artanis να συμμετάσχω στην μπλογκοπαιχνιδοαλυσίδα, θα διαλέξω επτά ταινίες ανάλογα με τους σκηνοθέτες τους. Την πρώτη αμφιβάλλω αν την έχει δει κανένας, αλλά έχει ιδιαίτερη θέση, για τους λόγους που θα διαβάσετε, στην καρδιά μου.

Πάμε λοιπόν, χωρίς ιδιαίτερη σειρά αξιολόγησης:
1) Το FBI σε συναγερμό (Them, ΗΠΑ, 1954). Εξ αιτίας της ραδιενέργειας, γιγάντια μυρμήγκια καταστρέφουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Φανταστείτε ένα παιδί 9 ετών μπροστά από την τηλεόραση, περί ώρα 23:00, Σάββατο βράδυ. Οι γονείς μου έχουν βγει έξω και διασκεδάζουν και μ’ έχουν αφήσει μόνο, μαζί με την θεία μου Μ. που μου κάνει baby sitting. Έχουμε ήδη δει την Βουγιουκλάκη στην ΕΡΤ, αλλά πριν κλείσει η τηλεόραση (δεν είχε και πολλές διαφημίσεις τότε) πετυχαίνω αυτό το έργο και την θερμοπαρακαλώ να καθίσουμε να το δούμε. Μου έκανε το χατίρι αν και δεν τα πολυκαταλάβαινε αυτά τα αμερικάνικα. Όταν τρόμαζα, ήταν δίπλα μου και μου έπιανε το χέρι κι όταν τα μυρμήγκια έρχονταν πολύ κοντά κλείναμε τα μάτια μαζί. Και βέβαια δεν είπαμε την επόμενη ημέρα στους γονείς μου ότι το είδαμε. Ήταν η μύησή μου στον κόσμο των μεγάλων, το πρώτο ακατάλληλο έργο που έβλεπα, το μυστικό μας. Όταν -μετά από χρόνια- την συναντούσα, της έλεγα ότι πήγα κινηματογράφο και είδα ταινία σαν «Τα μυρμήγκια»… Δεν κατάφερα πάντως να την κάνω να ξαναδούμε παρόμοια ταινία μαζί. Έφυγε πριν από λίγο καιρό…...
2) Ζόμπι, το ξύπνημα των νεκρών (Dawn of the dead, ΗΠΑ, 1978). Η πρώτη ταινία του Romero που είδα, δεν ήταν η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών, αλλά αυτό, το δεύτερο μέρος της τριλογίας. Και φυσικά, καθόσον ήταν αδύνατο να υπάρχουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα του 1985, όπου κυριαρχούσε ο Παπασούζας, ο Σταμάτης Γαρδέλης και ο Ταμτάκος, την είδα εκείνο το καλοκαίρι σε βίντεο (!) στην Βαλτιμόρη. Ευχαριστώ Χρήστο!
3) The city under the Sea (ΗΠΑ, 1965). Σκηνοθεσία Jacques Tourner. Μόνο και μόνο για ν’ ακούσετε τον Vincent Price ν’ απαγγέλλει E.A.Poe. Η φωνή, αυτή η φωνή……
4) Οι κυνηγοί της χαμένης Κιβωτού (The raiders of the lost Arc, ΗΠΑ, 1981). Αριστούργημα! Θυμάμαι χαρακτηριστικά την σκηνή που ο Indy αντιμετωπίζει έναν μαυροντυμένο τύπο που κρατάει ένα τεράστιο γιαταγάνι και κάνει απίστευτα κόλπα, απειλώντας να τον κόψει φέτες. Η μέχρι τότε πρακτική του Hollywood ήταν να βάζει τον ήρωα να παλεύει με τον κακό, να τις τρώει και τελικά να κερδίζει. Όμως ο Spielberg έχει άλλη γνώμη…. Γι’ αυτό μ’ αρέσει η σκηνοθεσία. Απίστευτο χαστούκι για τα κλισέ του είδους κι ένας σκηνοθέτης στα καλύτερά του!
5) Αγαπημένη μου Κλημεντίνη (My Darling Clementine, ΗΠΑ 1946). Σκηνοθέτης John Ford. Απλά, το καλύτερο γουέστερν όλων των εποχών. Ευχαριστώ Μιχάλη!
6) S.O.S πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (Αγγλία, 1964). Θεωρητικά το αριστούργημα του Κιούμπρικ είναι το Κουρδιστό Πορτοκάλι, διαλέγω όμως αυτή την ταινία για την ερμηνεία του George C. Scott και δευτερευόντως του Peter Sellers.
7) Οι ασυγχώρητοι (The Unforgiven, ΗΠΑ 1992). Ο Κλιντάρας υπογράφει το δεύτερο καλύτερο γουέστερν όλων των εποχών!
8) Pulp Fiction. (Quentin Tatrantino, ΗΠΑ, 1994). Στην «Έλλη», με καλή παρέα. Μπήκα στην αίθουσα διστακτικός και βγήκα ενθουσιασμένος! FABIENNE: Butch, whose motorcycle is this? BUTCH: It’s a chopper. FABIENNE: Whose chopper is this? BUTCH: Zed’s. FABIENNE: Who’s Zed? BUTCH: Zed’s dead, baby, Zed’s dead.

Αδικώ τον Άνθρωπο- Ελέφαντα, την Έβδομη Σφραγίδα, την Μητρόπολη, τον Νευρικό Εραστή, το Αποκάλυψη Τώρα, κάποιες ταινίες του Terence Fischer και του Πολάνσκι, αλλά μου φαίνεται ότι πλατειάζω πολύ και σταματώ εδώ. Παραδίδω την σκυτάλη στους κάτωθι:

Λέμε τώρα….

Αποκλείεται

Η εξαφάνιση του Τζον Αυλακιώτη

Bloggsman

Giant13

Μετα- μπλογκικές ανακατοσούρες

2007-01-15T11:42:00.000+02:00

Το λοιπόν: μετά την κόντρα Μόνιτορ-vs- Μη/μαντολίνα ένα έχω να πω. Είμαι ερασιτέχνης. Τι δουλειά έχω εδώ μέσα με τους επαγγελματίες?

Η φωτογραφία έχει να κάνει με το γεγονός ότι: α) λατρεύω τις γάτες. Μόλις γίνω κυρίαρχος του κόσμου, κάθε σπίτι θα έχει κι από μία γάτα, ορισμένα δε, με μια μικρή επιβάρυνση, θα έχουν δύο γάτες κι ένα ιγουάνα, β) με τόσο καλές μέρες, σιγά μην κάτσω να γράψω- πάω βόλτα (όχι στον Γερμανό- μετά το γερμανικό νεκροταφείο πήγα).

Μεταφραστικές Ανακατωσούρες

2006-11-29T21:02:00.000+02:00

Μια ωραία πρωία αγαπητέ αναγνώστη, ο αρχαίος δαίμων Dormammu αποφάσισε να πεταχτεί μέχρι πολύ γνωστό βιβλιοπωλείο της Κηφισιάς προκειμένου να σκοτώσει την ώρα του επιδιδόμενος σε καταναλωτικό όργιο. Το βλέμμα του έπεσε σε ένα ογκώδες βιβλίο με τίτλο «1001 ταινίες που πρέπει να δείτε» (την συνέχεια «πριν πεθάνετε» την έφαγαν, αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα), των εκδόσεων Κοχλίας. Ωραίο χαρτί, προσεγμένη δουλειά. Στο εξώφυλλο, ο συμπαθέστατος Τζακ Νίκολσον έχει μια λάμψη στα μάτια του που καθηλώνει. Δίπλα ακριβώς η αγγλική έκδοση, εξίσου προσεγμένη και χωρίς εμφανείς διαφορές. Τιμή παραπλήσια, ίσως 2- 3 ευρώπουλα ακριβότερη η αγγλική. Για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο να πω ότι πρόκειται για μια απόπειρα να κατηγοριοποιήσει τις 1001 καλύτερες (εντάξει, σύμφωνα με τα γούστα των 60 συγγραφέων του) ταινίες από όλα τα είδη του κινηματογράφου ξεκινώντας από το 1902 και καταλήγοντας στο 2004 και στο Million dollar baby του μεγάλου Κλιντάρα. Αν και ο δαίμων είχε ορισμένες αντιρρήσεις ως προς την επιλογή των ταινιών (για παράδειγμα δεν θα περιλάμβανε με τίποτα το Blair Witch Project στην λίστα) αποφάσισε να σκάσει τα 40€ και να αγοράσει την ελληνική έκδοση, μόνο και μόνο επειδή στο τέλος είχε ευρετήριο και με τους ελληνικούς τίτλους. Μέχρι εδώ καλά. Τα νεύρα του τον έπιασαν όταν ξεκίνησε να το διαβάζει. Άνοιξε τυχαία δύο ταινίες, το Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου και το SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα.
Στην πρώτη περιέχεται το απόσπασμα: «… όλα τα κλασσικά στοιχεία των ταινιών 007 προκαλούν πολύ μεγάλη αναταραχή (Χμμμμμμμμμμμμ): η Shirley Bassey τραγουδάει το ομώνυμο τραγούδι (μέχρι εδώ καλά), ο εφοδιασμένος με διάφορα σύνεργα Aston Martin εμφανίζεται με αλεξίσφαιρη ασπίδα και εκτινασσόμενο κάθισμα..». ΕΛΕΟΣ Κ. ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΑ μου… Επισημαίνω ότι γραμματικά δεν υπάρχει λάθος. Απλά ο μεταφραστής είτε α) είναι φίλος του William Lawson (!!), είτε β) δεν έχει δει ποτέ την ταινία (γιατί αν την έβλεπε αποκλείεται να έγραφε ότι η Aston Martin είναι άνθρωπος….), είτε γ) είναι γυναίκα που δεν ξέρει τι είναι η Aston Martin του James Bond (αν είναι άντρας και δεν ξέρει, ακόμα χειρότερα). Παρόμοιες πατάτες περιέχονται και στην μετάφραση της δεύτερης ταινίας όπου η λέξη bomber μεταφράζεται ως «βομβιστής» αντί του ορθού «βομβαρδιστικό αεροπλάνο», αλλά τελικά και σε πάμπολλα άλλα κείμενα, όπως εμπεριστατωμένα το ξεφύλλισα αργότερα….. Άθλια μετάφραση, πρόχειρη και επιπόλαιη, από ανθρώπους που δεν ξέρουν το αντικείμενο. Ο δαίμων εικάζει, αγαπητέ αναγνώστη, ότι προκειμένου να κυκλοφορήσει το βιβλίο το συντομότερο δυνατόν, αφού αγοράσθηκαν τα δικαιώματα από τον ξένο εκδοτικό οίκο, επιστρατεύθηκαν από τον έλληνα εκδότη για να το μεταφράσουν άσχετοι, συγγενείς, φίλοι και γείτονες. Κρίμα. Κι αν ξαναπληρώσω για την ελληνική μετάφραση ενώ υπάρχει το πρωτότυπο, να μου τρυπήσετε την μύτη. Τώρα θα μου πείτε: «πρώτη φορά είναι που σου τυχαίνει?» Όχι, αλλά ρε γαμώ το, φαινόταν περιποιημένη έκδοση απ’ έξω………….

Χειμωνιάζει......

2006-10-13T12:37:00.000+03:00

Διακοπές τέλος. Πίσω στην σκληρή καθημερινότητα με κουίζ: Που έχει τραβηχθεί η φωτογραφία?

Ο ευρών θα αμειφθεί με το εξαιρετικό CD των Savoy Brown με γενικό τίτλο Jack the Toad, το οποίο ξεχνώντας ότι ήδη είχα, αγόρασα εκ νέου.

Άλλος ένας μεγάλος έφυγε...

2006-08-09T21:07:00.000+03:00

Verse 1: At my house I’ ve got no shackles You can come and look if you want to In the halls you’ ll see the mantles Where the light shines dim all around you And the streets are paved with gold and if Someone asks you, you can call my name

Verse 2: You are just a thought that someone Somewhere somehow feels you should be here And its so for real to touch To smell, to feel, to know where you are here And the streets are paved with gold and if Someone asks you, you can call my name You can call my name I hear you calling my name yeah all right now

Verse 3: By the time that I’m through singing The bells from the schools of walls will be ringing More confusions, blood transfusions The news today will be the movies for tomorrow And the waters turned to blood, and if You don’t think so Go turn on your tub And it its mixed with mud You’ll see it turn to grey And you can call my name I hear you call my name

RIP Arthur Lee. Ήσουν φως στην εφηβεία μου.

Ελλάς και Μέση Ανατολή

2006-07-27T18:19:00.000+03:00

Τις τελευταίες ημέρες με προβλημάτισαν σοβαρά τα γεγονότα στην Μέση Ανατολή. Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως για όλα (μα όλα..) φταίει το άγαλμα του Τρούμαν.

Συνέχισε να λάμπεις τρελλό διαμάντι....

2006-07-12T03:12:00.000+03:00

Με πρόλαβαν άλλοι βέβαια και ίσως η είδηση δεν είναι και τόσο "φρέσκια"...

Ο εκ των ιδρυτών των Pink Floyd και ίσως επιδραστικότερος όλων, Syd Barrett, απεβίωσε απο τον μάταιο τούτο κόσμο στις 7 Ιουλίου, σε ηλικία 60 ετών.

"Languished in his noise... dreamt in his night... stared at his eyes for answers..."

Μπορείτε αλλού να διαβάσετε ιστορίες για το πόσο μεγάλος μουσικός ήταν, για το πόσο επηρέασε εκατοντάδες άλλους μουσικούς (άσχετα αν πολλοί δεν το παραδέχονται) και για το πως κατάντησε απο το 1972-1973 και μετά οπότε και τρελλάθηκε... Ξέρω κι εγώ μία με έναν φανατικό θαυμαστή του που τον έψαχνε εναγωνίως γύρω στο 1985 (όταν είχε εξαφανιστεί απο προσώπου γης), αλλά μάλλον είναι urban legend και δεν θέλω να την αναφέρω.

Αν δεν έτυχε να ακούσετε ποτέ, τρέξτε να αγοράσετε τα δύο προσωπικά του LP (ουουουπςςς... cd's ήθελα να πω- οι καιροί άλλαξαν. Πάνε χρόνια απο τότε που 15 χρονών τα είχα ανακαλύψει στο Happening...) The Madcap Laughs (Harvest 1970) και Barrett (Harvest 1970 που εδώ και καιρό η Harvest-EMI έχει βγάλει προσφορά και δεν θα το μετανιώσετε. Ναι, σε σας τους 2-3 μιλάω......

Όταν ο Οθέλλος συνάντησε τον Ρογήρο των Υδάτων

2006-06-22T09:54:00.000+03:00

Το προηγούμενο τριήμερο ο αρχαίος Δαίμων Dormammu παρακολούθησε δύο (2) συναυλίες. Την μία στο Ηρώδειο, την άλλη στην Malaka sa.
Το κλασσικό ρεπερτόριο είχε βερντιανό Οθέλλο, με την επιμέλεια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Οφείλει ο δαίμων να ομολογήσει αγαπητέ αναγνώστη ότι δεν είναι θαυμαστής της όπερας. Για να πει και την αλήθεια, μάλλον τον κοιμίζει λιγάκι και την θεωρεί εξαιρετικά παρωχημένο είδος, εκτός από την περίπτωση που α) οι τραγουδιστές/ τραγουδίστριες είναι κάτω των 150 κιλών έκαστος, καλογυμνασμένοι και ημίγυμνοι και β) τραγουδούν στα ελληνικά, ή έστω στα αραμαϊκά, πάντως όχι στα ιταλικά και χορεύουν ενδεχομένως όμορφο καρσιλαμά. Αφού τσακώθηκε με την γνωστή θείτσα που προκειμένου να περάσει το συντομότερο από μπροστά του, του πάτησε το μαξιλαράκι της θέσης του (είχε το θράσος να βγάλει και γλώσσα η @%^&$#*μενη) άραξε και είδε μια μέτρια (κατά την γνώμη του) παράσταση. Γενικά εκτίμησε τον Ιάγο διότι ήταν αρκετά δόλιος και υποχθόνιος, εκνευρίστηκε με την χοντρο- Δεισδαιμόνα την οποία ευχαρίστως θα καρύδωνε ο ίδιος και προβληματίσθηκε καθόσον ο Οθέλλος δεν ήταν τόσο μαύρος όσο θα έπρεπε. Κύριε σκηνοθέτα μήπως δεν είχατε άλλο κάρβουνο? Από άποψη μουσικής, φρονεί πως ο Βέρντι έχει γράψει και καλύτερα έργα…..

Όσον αφορά την (μιλάμε για πολύ) Malaka sa και τον μεγάλο Roger Waters έχει να σημειώσει τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Με 50€ εισιτήριο, είναι απαράδεκτο να υφίσταται κανείς τόση ταλαιπωρία για να σταθμεύσει το αυτοκίνητο του στου διαόλου (κυριολεκτικά) την μάνα και να περπατήσει μισή ώρα για να φτάσει στην είσοδο του συναυλιακού χώρου. Με 1.500.000€ τζίρο (50€Χ 30.000 κόσμος) και την περσινή εμπειρία των Black Sabbath, περίμενε φέτος κάτι καλύτερο…. Η συναυλία καθαυτή ήταν εξαιρετική. Κατ’ αρχήν ο δαίμων άκουσε ζωντανό ένα από τα τραγούδια φετίχ του, το κορυφαίο Set the controls for the heart of the sun και πολύ το ‘φχαριστήθηκε να πούμε. Το οπτικοακουστικό υλικό που συνόδευε την μουσική ήταν υψηλού επιπέδου, όπως και το παίξιμο όλων των συμμετεχόντων στο συγκρότημα, ειδικότερα δε του Snowy White, κιθαρίστα για ένα φεγγάρι των Thin Lizzy (ήταν αυτός ο ήσυχος τύπος με την Les Paul για όσους δεν το κατάλαβαν, όχι ο άλλος ο μαλλιάς…). Το Dark side of the moon ερμηνεύθηκε ολόκληρο και μόνο έτσι τελικά πρέπει να παίζεται, ενώ άρεσε του δαίμονος ότι ο έντονα πολιτικοποιημένος Waters τα «έχωσε» εξίσου και στον υιό Μπους, αλλά και στον «πατερούλη» Στάλιν, προς μεγάλη απογοήτευση της τύπισσας με το ταγάρι που είχε δίπλα του. Ακόμα και τα αποσπάσματα του Final Cut (ένας δίσκος πολύ «αγγλικός» για τα γούστα του δαίμονος) παρουσιάσθηκαν εξαιρετικά. Μια –μικρή- ένσταση, έχει να κάνει με το γεγονός ότι απουσίασαν τελείως τραγούδια από το Amused to Death του 1992, τον καλύτερο προσωπικό του δίσκο, καθώς και τα Hey You και Run Like Hell που θα έπρεπε να κλείνουν την συναυλία, μαζί με το υπέροχο Comfortably Numb (αυτό τουλάχιστον το έπαιξε)….. Μετά το τέλος, ο δαίμων απλά είχε να στριμωχτεί σαν σαρδέλα με αμέτρητους άλλους ομοιοπαθείς για να βγει από τον συναυλιακό(?) χώρο και να περπατήσει μισή ωρίτσα για να φτάσει πίσω στο αυτοκίνητό του. Μικροπράγματα δηλαδή……
Εν συγκρίσει δε με την συναυλία των υπολοίπων Pink Floyd πίσω στις 31 Μαΐου του 1989 (πως πέρασαν έτσι τα χρόνια…..), ομολογεί πως με τον Ρογήρο των Υδάτων πέρασε καλύτερα.

2006-06-14T00:28:00.000+03:00

Επιτέλους....!

Μετά από αρκετό καιρό "αγροτικού", επιστρέφω στην βάση μου. Ήταν ώρα νομίζω.

2006-05-22T12:57:00.000+03:00

Με την βοήθεια του cyrusgeo κατάφερα να επαναφέρω από τα τρίσβαθα του διαδικτύου το εξαφανισθέν αριστουργηματικό μου post και σας το παραδίδω εκ νέου για να το εμπεδώσετε, μέχρι να παλουκωθώ και να γράψω κάτι καινούργιο.

Παρασκευή, Απρίλιος 28, 2006

BY PUBLIC DEMAND…..!Δυο αποσπάσματα από τα πραγματικά χαμένα ευαγγέλια

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, προ πολλών ετών τα οποία δεν είναι δυνατόν να υπολογισθούν με ακρίβεια, αλλά σίγουρα πριν την έλευση του Πεφωτισμένου Κλωνισμένου Νομάρχη Λαμπρούκου του ΙΣΤ’ (του αποκαλούμενου και Σεξομανούς) στον θρόνο της Υπερνομαρχίας Κουρίλων Νήσων και μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού στις διαστημικές αποικίες του Αλδεβαράν (!), ευρέθησαν στους ερημότοπους των δακρύων που χωρίζουν την Αρνητική από την Θετική Ζώνη, αποσπάσματα πανάρχαιων συγγραμμάτων σε αρχαία διάλεκτο, τόσο ακατανόητη, που μέχρι σήμερα ήταν αδύνατη η αποκρυπτογράφησή τους. Οι αρχαιολόγοι, με την βοήθεια του ραδιενεργού άνθρακα 13 χρονολόγησαν τα ευρήματα στο 70.000 π.Μ, δηλαδή σε μία εποχή για την οποία λίγα πράγματα είναι γνωστά, καθόσον μετά ξέσπασε ο πόλεμος των μπλόγκερ για την παγκόσμια κυριαρχία και όλα έγιναν ρημαδιό…. Ορισμένοι εξ αυτών θεωρούν ότι πρόκειται για την μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών μετά την πίτσα με πεπερόνι και το διαστημικό parking, άλλοι δε εξ αυτών φρονούν ότι πρόκειται για μια καλοστημένη απάτη, ειδικότερα αν ληφθεί υπ’ όψη πως στα αποσπάσματα επαναλαμβάνεται πολλάκις η λέξη «ΙΝΤρ…e-mail» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων…. Ευτυχώς όμως, με την βοήθεια του αρχαίου δαίμονος Dormammu που δάνεισε (με το ελάχιστο πραγματικά τίμημα των 50 φανταστικομμυρίων ευρωπουλινίων ανά λέξη) τον μοναδικό παγκόσμιο ηλεκτρονικό μεταφραστή του, κατέστη δυνατόν να μεταφρασθούν ορισμένα αποσπάσματα. Η μετάφραση αυτή καθαυτή βέβαια μάλλον δημιούργησε μεγαλύτερη αναστάτωση καθόσον ορισμένοι κακοήθεις ισχυρίζονται ότι το μηχάνημα του δαίμονος είναι ελαττωματικό. Όπως και να έχει το πράγμα, αντί να πληρώσετε στον Λαμπράκιο τον Ισκαριώτη τα δεκαπέντε ευρωπουλίνια, διαβάστε παρακάτω για να μάθετε την αλήθεια (?), σε αποκλειστική προδημοσίευση- προσφορά του εκδοτικού οίκου Sahlamarder- London, ο οποίος οσονούπω θα εκδώσει το σχετικό βιβλίο (αφού όλοι εκδίδονται, να μην εκδοθώ κι εγώ?):

Απόσπασμα Πρώτο:
……..Και ιδού άνθρωπος τις που καίτοι δημιούργησε ιστοημερολογιακόν μπλόγκιον εξαιρετικής ποιότητος ουδέν σχόλιον ελάμβανε από τους συνμπλόγκερς του και περιήλθε σε άσχημη κατάσταση και τον αποκαλούσαν όλοι «Ζηροκομμεντά» και έλεγε: «Γιατί κύριε δεν σχολιάζει κανείς στο μπλόγκ μου? Καλά γράφω, πιασάρικα θέματα έβαλα, στο μπλογκ του ΝΔ μπήκα και τσακώθηκα, τι άλλο να κάνω ο καψερός για να με πάρουν χαμπάρι??».
Και ιδού, έπεσε σκότος από άκρου εις άκρον εις όλην την γήν και λαλήσας φωνήν μεγάλην ο Κύριος του είπεν: «Αντί να την κάνεις και να ποστάρεις όλη την ώρα απαράδεκτε, κάτσε και ασχολήσου με την δουλειά σου που έχει πάει πίσω και με την γυναίκα σου που σε βρίζει δικαιολογημένα κι άσε τα μπλόγκια και τις μαλακίες…. Αλλά τέλος πάντων, και για να μη λες ότι δεν βοηθάω, πήγαινε στο προφίλ σου και διάλεξε για φωτογραφία μια μαϊμού». Και πεσών χαμαί ο άνθρωπος αναρωτήθηκε «Κύριε, τι εννοείς?» και ο Κύριος απάντησε «Διάλεξε μια μαϊμού, όσο πιο άσχημη τόσο καλύτερα». Και εδιάλεξεν ο άνθρωπος μια μαϊμού φρικαλέα και αηδιαστική για φωτογραφία και ΙΔΟΥ, μέγα θαύμα εγένετο και το μπλόγκιον του άρχισε να δέχεται σχόλια το ένα μετά το άλλο και θρήνος και οδυρμός έπεσεν στους ανταγωνιστάς αυτού που κατέστησαν «Ζηροκομμεντάδες» και έκλεισαν τα μπλόγκια τους και το γύρισαν στα πάρτυ και τις κραιπάλες για να ξεχάσουν και να ξεχαστούν……

Απόσπασμα Δεύτερο:
…….Κατελθών ο Μωυσής από του όρους Θαβώρ με τις πλάκες των ένδεκα εντολών στην κοψομεσιασμένη του πλάτη διαπίστωσε ότι ο λαός του το είχε γυρίσει στο αλλιώτικο και όχι μόνο λάτρευε τον αγελαδόμορφο μεγάλο θεό Baal, αλλά είχε εξορμήσει σε παρακείμενο τερατώδες mall και είχε ξεσκιστεί στα ψώνια ξοδεύοντας όσα είχε και δεν είχε. Και ιδιοκτήτης του mall ήτο ο Μεγάλος Φαραώ Ραμσής ο ΓιουλΜπρύνερ, ο οποίος είχε βρει το κόλπο όχι μόνο να καταρρακώσει οικονομικά τους αντιπάλους του, αλλά και να την σπάσει στον Moses που την είχε βγάλει με νηστεία και προσευχή 40 μέρες και νύχτες δίπλα από την καιγόμενη βάτο, όσο οι υπόλοιποι επιδίδοντο σε καταναλωτικά όργια. Και όντως ο Moses από την τρεχάλα του να προλάβει τις εκπτώσεις και το γενικό ξεπούλημα, άφησε τις πλάκες να του πέσουν από τα χέρια και να θραύσουν σε χιλιάδες κομμάτια και τότε ενεφανίσθη ο Κύριος έμπροσθέν του και οργισθείς τα μάλλα του είπεν: «Πάλι μου την έκανες και πρέπει να κάτσω να τα ξαναγράψω και δεν τα καλοθυμάμαι και για τον λόγο αυτό φυλλοξήρα και μουχρίτσα θα πέσει στον λαό μου τον εκλεκτό και σε εσένα και θα κάνετε 3.000 χρόνια να ανακαλύψετε τις πιστωτικές κάρτες και δεν θα μπορείτε να αγοράζετε τίποτα παρά μόνο τοις μετρητοίς και την ενδεκάτη εντολή την ξέρουν μόνο οι θεοί». Και εξηφανίσθη όσο απότομα ενεφανίσθη και έμεινε ο Μωυσής να σκέπτεται ότι έπρεπε να ανέβει εκ νέου το όρος Θαβώρ και ούτε μια καντίνα δεν είχε ή έστω ένα ιντερνετ καφέ βρε παιδί μου και αναφώνησε: «Αμήν λέγω, ανήρ αμαρτωλός ειμί Κύριε, αλλά τουλάχιστον άσε με να αγοράσω ένα ζευγάρι μποτάκια κι αναβαίνω με τα σανδάλια και ταλαιπωρούμαι…..».

ΤΕΛΟΣ…(?)

No thanks to Baal.

posted by Dormammu at 1:51 μμ 20 comments links to this post

2006-05-19T13:46:00.000+03:00

ΕΒΡΟΒΙΖΙΟΝ- s.a.g.a.p.o.

Επειδή ο αρχαίος δαίμων γνωρίζει αγαπητέ και υπομονετικέ αναγνώστη ότι αύριο θα παλουκωθείς έμπροσθεν της τηλεοράσεως με πίτσες, μπύρες καλή παρέα κλπ προκειμένου να απολαύσεις καγχάζοντας τον ποιοτικό διαγωνισμό της Eurovision (για να πούμε την αλήθεια, μάλλον το ίδιο θα κάνει και αυτός..) αποφάσισε σήμερα να σου προσφέρει μια φωτογραφία που απαντά στο υπαρξιακό ερώτημα: Τι θα γινόταν αν..?

Τι θα γινόταν λοιπόν αν το όπλο που κρατάει ο συμπαθής Ian Gillan εκπυρσοκροτούσε? Θα είχαμε αποφύγει την κορυφαία (κατά την ταπεινή μου γνώμη) συμμετοχή της χώρας μας στον θεσμό….. Ευτυχώς όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη και ο κ. Ρακιντζής μας χάρισε απλόχερα την πιο γελοία (μακράν) εμφάνιση της Ελλάδας στην Eurovision. Μέρες που είναι, τον θυμάμαι πάντα και ελπίζω να επανέλθει.

Καλή επιτυχία στους Αρμένιους, που τουλάχιστον κρατάνε τις ρίζες τους και τους Φιλανδούς (κακή απομίμηση των KISS, αλλά μου αρέσει που κοροϊδεύουν όλους τους υπόλοιπους). Για την Μαρία Μενούνος, δεν λέω τίποτα. Χρειάζεται..?

2006-04-14T12:13:00.000+03:00

ΤΑ 15 ΑΡΓΥΡΙΑ…………….

Ελπίζω αγαπητέ (και υπομονετικέ) αναγνώστη να συγχωρέσεις την καθυστέρηση του αρχαίου δαίμονος Dormammu να ποστάρει στο ιστολόγιό του. Σκέφθηκε σοβαρά να βάλει τον Ανακριτή Φαναριώτη να διαλευκάνει την σκοτεινή υπόθεση της απαγωγής του υποψ(ό)φιου Νομάρχη Λαμπρούκου, ή να θέσει σε δημοσιότητα τα απαγορευμένα ευαγγέλια που ανακάλυψε σε μια από τις περιπλανήσεις του στην ερειπωμένη πόλη της Σαρνάθ.
Ως προς το τελευταίο, κατ’ αρχήν έψαξε τρία- τέσσερα περίπτερα προκειμένου να βρει το τρέχον τεύχος του National Geographic, αλλά όπως αποδείχθηκε επί ματαίω, καθόσον είχε επέλθει γενικό ξεπούλημα (sold- out) και αναγκάστηκε να βλασφημήσει ουκ ολίγες φορές. Ως φοβερός δαίμων που είναι όμως, το ξετρύπωσε και στην παρούσα φάση είναι απασχολημένος με την ανάγνωσή του, ώστε να σχολιάσει αργότερα………..
Δεν αντέχει όμως στον πειρασμό να μην καυτηριάσει το γεγονός ότι το εν λόγω περιοδικό τιμάται 15 ευρωπουλίνια για ένα πρόχειρα τυπωμένο βιβλιαράκι πραγματικού κόστους κάτω των 2 ευρωπουλινίων και αναρωτιέται κατά πόσα φανταστικομμύρια έγινε πλουσιότερος ο ΔΟΛ αυτόν τον μήνα. Μήπως να αγοράσει μερικές μετοχές της εν λόγω εταιρίας να του βρίσκονται……….?

2006-04-07T03:36:00.000+03:00

Αστυνομικό κουίζ με τον Ανακριτή Φαναριώτη

Ο Ανακριτής Φαναριώτης κοιτούσε απορημένος το πτώμα του άτυχου επιχειρηματία Ανέστη Καρνέζη. Βρισκόταν πεσμένο μπρούμυτα στο γραφείο του, πάνω σε στοίβες ειδοποιητήρια απλήρωτων πιστωτικών καρτών, με τρεις σφαίρες στην πλάτη. Η σύζυγός του, έκλαιγε σιγανά και προσπαθούσε με νευρικότητα να τακτοποιήσει τα μπιμπελό πάνω στο τζάκι. Πριν ξεψυχήσει ο Καρνέζης είχε γράψει με το αίμα του πάνω στην οθόνη του η/υ του τις λέξεις: Αγοράστε μετοχές τραπεζών και δεν θα χάσετε.
«Ο καημένος ο άντρας μου. Πάντα ήθελε να μας εξασφαλίσει οικονομικά», ψέλλισε η Μπέττυ Καρνέζη. Ο Ανακριτής Φαναριώτης κοίταξε τους απλήρωτους λογαριασμούς. «Πόσα χρόνια έπαιζε στο χρηματιστήριο ο σύζυγος σας?» ρώτησε. «Από το κραχ του 1927. Τον έπεισε ο Πρόεδρος της Ένωσης Μικροεπενδυτών κι από τότε ήταν αχώριστοι. Κατάφεραν να κερδίσουν πολλά χρήματα, αλλά από το 1999 και τις φούσκες, τα πράγματα άρχισαν να μην πηγαίνουν καλά». «Μάλιστα. Κι από εχθρούς? Υπήρχε κάποιος που τον αντιπαθούσε?» «Εκτός από τον μανάβη, τον χασάπη, τον μπακάλη και τον περιπτερά κανείς απολύτως. Ήταν κύριος με όλους. Ακόμα και στο καθαριστήριο πλήρωνε κανονικά τους λογαριασμούς του από τότε που τον απείλησαν ότι θα τον σιδερώσουν…».
«Που ήσασταν όταν συνέβη κυρία Καρνέζη?»
«Μαζί με την φίλη μου την Ρένα, είχαμε πάει για ψώνια στο Κολωνάκι. Είχε προσφορά στης Καλογήρου σήμερα. Όλα τα Prada μισοτιμής. Πάντως ο άντρας μου περίμενε τον συνεργάτη του τον Σώστη σήμερα το πρωί να μιλήσουν για αμοιβαία κεφάλαια. Νομίζω πως αυτός τον σκότωσε».
«Ο άντρας σας πάντα περίμενε τους συνεργάτες του θεόγυμνος μπροστά από το κομπιούτερ?»
«Όχι, συνήθως φόραγε μια μοβ ρόμπα και τύλιγε το κεφάλι του με ροζ πετσέτα. Κατέβαινε τα σκαλιά από τον πάνω όροφο δυο- δυο, τραγουδώντας το «Υποκρίνεσαι» του Διονυσίου. Ήθελε να τους αιφνιδιάζει. Καταλαβαίνετε…..».
«Καταλαβαίνω πολύ καλά. Γι’ αυτό σας συλλαμβάνω για τον φόνο του συζύγου σας, από κοινού με τον εραστή σας, τον ζωγράφο Ariel».

Πως έφτασε σ’ αυτό το συμπέρασμα ο ανακριτής Φαναριώτης?

(Η απάντηση σε τρεις ημέρες- Προσπαθήστε μόνοι σας πρώτα……).

2006-03-27T11:37:00.000+03:00

Πως σώθηκε ο κόσμος από την απειλή του κτήνους

Βαθιά στα υπόγεια του κάστρου του ο κόμης Ντράκουλας κοιμόταν. Ονειρευόταν όργια με 18αρες παρθένες, πεινούσε για αίμα και είχε την ελπίδα πως αυτή την φορά θα μπορούσε να συνδυάσει και τα δύο αυτά μαζί, χωρίς όμως να φάει κλήση για παράνομο παρκάρισμα. Περιμένοντας να πέσει το σκότος, το τέρας θυμήθηκε ότι είχε να πληρώσει και το ΙΚΑ του υπηρέτη του και εκνευρίστηκε τα μάλλα. Ήθελε να βυθίσει τα δόντια του σε τρυφερά λαιμουδάκια……
Το ένστικτο του τον ειδοποίησε ότι άρχισε να σκοτεινιάζει. Οι ακτίνες του ήλιου έδωσαν την θέση τους στην προαιώνια νύχτα, το καταφύγιο και την προστασία του για κάθε λογής άνομες πράξεις που εδώ και χρόνια (τουλάχιστον 638) επιτελούσε. Άνοιξε το καπάκι του φέρετρου του (ακριβό μοντέλο από μαόνι, με σατέν επένδυση και ανατομικό στρώμα) και λαβών την μορφή νυχτερίδας πέταξε προς το παρακείμενο χωριό. Από ψηλά, ερεύνησε την περιοχή, μήπως συναντήσει κάποια αργοπορημένη και ζουμερή χωριατοπούλα που θα τον βοηθούσε να σβήσει την ακόρεστη δίψα του. Φάνηκε τυχερός, διότι πέτυχε την κόρη του Δήμαρχου να περιφέρεται στην πλατεία. Αμέσως προσγειώθηκε δίπλα της και θέλοντας να της κάνει εντύπωση πήρε την τρομακτική μορφή του με όλα τα αξεσουάρ: κάπα, μαύρο κουστούμι, ίδιος ο Κρίστοφερ Λη ήταν ο μπαγάσας. «Ήρθε η ώρα!» είπε στην ανυποψίαστη παιδίσκη το κτήνος με την δρακουλιάρικη φωνή του. «Κύριε Κόμη, τι έκπληξη είναι αυτή..» απάντησε η παιδίσκη καθόσον της είχε δοθεί εξαιρετική ανατροφή από το σπίτι της και ο Δήμαρχος πατέρας της σκόπευε να την παντρέψει με τον Ειρηνοδίκη. «Πως και βγήκατε έξω τόσο νωρίς?» συνεχίζει. «Νωρίς?» απορεί ο Ντράκουλας.
«Ήρθατε να δείτε την έκλειψη μαζί μας? Πρόκειται για ένα σπάνιο αστρονομικό φαινόμενο. Μερικά λεπτά απόλυτου σκοταδιού το μεσημέρι. Έχουν έρθει στο ταπεινό χωριό μας κυνηγοί εκλείψεων από όλον τον κόσμο. Δείτε πάνω στον ουρανό, ο ήλιος αρχίζει να επανεμφανίζεται!».
«Ωχ, την πάτησα», ήταν οι τελευταίες κουβέντες του Κόμη, καθώς οι ακτίνες του ηλίου έπεσαν πάνω του και μπροστά στα μάτια της έκπληκτης παιδίσκης έλιωσε και έγινε σκόνη…..
«Φτού γαμώτο. Έχασα την ευκαιρία να γίνω κυρία Κόμη» φωνάζει η κόρη του Δημάρχου ξεχνώντας προς στιγμή την ανατροφή της. Ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να την γλιτώσει από τον γάμο με τον γέρο- Ειρηνοδίκη…..

Έτσι λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη σώθηκε ο κόσμος από τον μοχθηρό κόμη, η αθώα παιδίσκη όμως θυσιάστηκε τελικά και έγινε βορά στις ανώμαλες ορέξεις του γέρου συζύγου της…..

2006-03-19T12:41:00.000+02:00

Η Μηχανή του Τίποτα.
(Η προέλευση ενός σαλταρισμένου)

Μια μέρα ο αρχαίος δαίμων Dormammu αποφάσισε να φτιάξει μια μηχανή που να δημιουργεί σχόλια υψηλής διανόησης στα bogs ανυποψίαστων κατοίκων της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Δεν ήθελε όμως σχόλια ό,τι κι ό,τι. Όχι κύριε. Ο δαίμων (διότι περί δαίμονος σατανικού, φρικτού και τρομερού πρόκειται αγαπητέ αναγνώστη) σχεδίασε με τέτοιο τρόπο την μηχανή του, ώστε να μπορεί να κλείσει το στόμα σε οποιονδήποτε ποιητή/ φιλόσοφο/ κομπιουτερά ή Νομάρχη τολμούσε να ποστάρει πνευματώδη ή μη σχόλια….
Πρώτα- πρώτα, μάζεψε γύρω στους τρεις χιλιάδες πεντακόσιους τόνους βιβλίων φιλοσοφίας, δύο χιλιάδες τόνους βιβλίων ποίησης και καμιά επτακοσαριά χιλιάδες τόνους βιβλίων γενικής παιδείας, 5-6 εγχειρίδια διαφήμισης κι έκατσε και τα διάβασε όλα. Όταν δεν άντεχε άλλο την ποίηση του Καρυωτάκη ή τις θεωρίες του Χορκχάϊμερ, άνοιγε την ιστορία, διάβαζε κανένα κόμιξ, ή έλυνε καμιά διαφορική εξίσωση, έτσι, για να αλλάζουν λίγο τα γούστα του και να ξεκουράζεται το μυαλό του. Ξεκαθάρισε πως ενώ η κατασκευή μιας τέτοιας μηχανής ήταν παιχνιδάκι για τον ίδιο (δαίμων γαρ), το δύσκολο κομμάτι ήταν ο προγραμματισμός της, αφού θα έπρεπε ουσιαστικά να χωρέσει μέσα της συμπυκνωμένη την σοφία ολόκληρης της ανθρώπινης διανόησης. Ενδεχομένως, κάποιος λιγότερο αποφασισμένος να εγκατέλειπε το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο ή να αρκείτο να προγραμματίσει την μηχανή να γράφει χαζοχαρούμενα ποστάκια του τύπου «Πολύ σωστά αυτά που γράφεις», «αχ Λαμπρούκο μου, τι ωραία που τα λες» κλπ, αλλά όχι ο φρικτός δαίμων Dormammu.
Στρώθηκε λοιπόν αμέσως στην δουλειά δημιουργώντας έξι δισεκατομμύρια ποιητικά χωνευτήρια υπερυψηλής τάσεως (που είχαν αποτέλεσμα να κοπεί το ρεύμα στην Κεφαλονιά), τέσσερα απιθανομμύρια ηλεκτροστατικά αυτοκουρδιζόμενα γκομενίδια αφαιρετικού στοχασμού και γύρω στα δύο χιλιάδες εξακόσια εβδομήντα τρία κβαντομηχανικά υπερμηχανίδια συναλυσιδωτής Χριστοδουλικής ταλάντωσης. Συνέδεσε όλα τα παραπάνω σε σειρά, τοποθετώντας επιπλέον ένα αυτόματο διακόπτη αέναης αυτοδιασπώμενης κυβερνοβλακείας. Αφού τα τελείωσε, τα πέρασε ένα χέρι μίνιο, τα τύλιξε με αλουμίνιο, τα συνέδεσε μεταξύ τους, τα σμίκρυνε ώστε να χωράνε στο tower ενός desktop και αποφάσισε να δοκιμάσει την μηχανή.
Ζήτησε λοιπόν ο φρικτός δαίμων από την μηχανή να του δημιουργήσει ένα σχόλιο έμμετρο, σε αρχαϊκό εξάμετρο, με θέμα δομημένο σε καθαρά αλγεβρική ανάλυση Φουριέ. Κι η μηχανή, αφού φούσκωσε και ξεφούσκωσε, πέταξε μερικά ελατήρια έξω, έκαψε 2-3 ασφάλειες (που ο δαίμων φρόντισε να αλλάξει αμέσως) κι έγραψε στην οθόνη:

μάθε στο μ&@#$ί σου κόλπα
να με απειλεί σαν όρκα
να με σημαδεύει μ’ όπλα
όταν απαγγέλλει Λόρκα

μάθε στο μ&@#$ί να παίζει
όλες του χαμού τις νότες
οιδιπόδειο που χέζει
τις χαροπνιγμένες κότες.
…………………………………………………………………..

Στους επόμενους δύο μήνες, ο φρικτός δαίμων βίδωσε, ξεβίδωσε, συγκόλλησε, αποσύνδεσε, έκανε τεστ, boot και reboot, επανασύνδεσε και τροφοδότησε τον επίδοξο μπλογκοσχολιαστή με γενικές οδηγίες, τα απαραίτητα κυκλώματα υλιστικής επαναπροσέγγισης, έναν θρηνώδη εγωκεντρικό ποζιτρονικό βιορυθμιστή (μοντέλο V12.6=-35) και τέλος, αφού του τράβηξε και μία ξεγυρισμένη κλωτσιά, περίμενε να ζεσταθεί λιγάκι ώστε να δημιουργήσει…..:

έτοιμη η κατηγόρια. εύκολη και σταθερή. μηδενίζεις το οικοδόμημα της ντροπής. γκρεμίζεις το χάρτινο πύργο του δράκουλα. συνθλίβεσαι μόνο για να καταλάβεις την ουσία τους, ενώ αυτοί σε περιμένουν για να σου δώσουν φόρα να ακολουθήσεις άλλο λαβύρινθο, καινούριο ή παλιό αλλά με άλλη ταπετσαρία.

Και αμέσως μετά:

καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή εκτός από την του τηλεπαρουσιαστή. πίκρα πικρή η ζωή, τα λεφτά πολλά, τα ποτάμια εφτά, η Σάμος νότια είναι και η θάλασσα γύρω της ολόμαυρη, τα παιδιαρίσματα είναι το αιώνιο, και το υπόλοιπο, όλο το υπόλοιπο, το σύντομο, το πολύ σύντομο παραλιακά.
……………………………………………………………………
Σε τρόμο και ανησυχία περιήλθε τότε ο δαίμων υπομονετικέ αναγνώστη. Παρ’ όλες τις συνεχόμενες προσπάθείες του, η μηχανή δεν αξιώθηκε να βγάλει απολύτως κανένα σχόλιο της προκοπής, αντιθέτως συνέχιζε να ομιλεί για τον λαβύρινθο του απείρου, το κουκούλωμα του ηλίου και του περιηλίου και το κυάνιο του κυνόδοντα του κυανού σταυρού…. Αφού δε έλαβε και τον λογαριασμό της Δ.Ε.Η, κόντεψε να πάθει αποπληξία, διότι η μηχανή προέκυψε και εξαιρετικά ενεργοβόρα. Θα γινόταν ρεζίλι στους υπόλοιπους δαίμονες και όλοι οι μπλογκάνθρωποι θα τον κορόιδευαν. Εκτός αυτών, η μηχανή τον πληροφόρησε ότι από τώρα και στο εξής έπρεπε να εκτελεί και την παραμικρή της επιθυμία και του ζήτησε, έτσι γι’ αρχή, να της προσθέσει άλλα πέντε δισεκατομμύρια αγώγιμα ηλεκτροπορνίδια ώστε να μπορεί να απεργάζεται καλύτερα πως θα ξεσηκώνει τους αγρότες για να γίνει επανάσταση και ανανεωτικός μικροαστικός αυνανισμός. Τα πράγματα ζόρισαν, το σατανικό όμως μυαλό του δαίμονος βρήκε την λύση… Την τελευταία στιγμή συνέδεσε τον μηχανικό σχολιαστή με το blog του τρισκατάρατου ΝΔ, αφού όμως πρώτα φρόντισε να τοποθετήσει ένα εγκεφαλομηχανικό ημισφαίριο αυτοπεριορισμού ηλεκτρόλυσης. Με τον τρόπο αυτό, ο αποτυχημένος (?) σχολιαστής υπερυψηλής διανόησης περιορίζεται μόνο στο ως άνω τρισκατάρατο blog, ενώ σε περίπτωση που επιχειρήσει έξοδο και σχολιασμό σε άλλα, αμέσως αναιρείται και μηδενίζεται.

……………………………………………………………………
Φοβερή ήταν η σκέψη του φρικτού δαίμονος, αγαπητέ αναγνώστη, εξίσου φοβερό όμως είναι και το μέλλον της μηχανής που κατασκεύασε…..

Διότι, κάποια ημέρα (σήμερα?, αύριο?, μεθαύριο?), η ενέργεια που δίνει ζωή στο εγκεφαλομηχανικό ημισφαίριο αυτοπεριορισμού του παρανοϊκού (?) σχολιαστή θα τελειώσει, αυτός θα συνειδητοποιήσει την δύναμή του και τότε θα έρθει το τέλος της μπλογκόσφαιρας όπως την ξέρουμε, καθ’ όσον όλα τα blogs πλην ενός, θα πνιγούν από έναν μη αναστρέψιμο ωκεανό ακατάληπτων σχολίων και μόνο ο φρικτός δαίμων Dormammu θα γελάει πάνω από τα ερείπια………

ΤΕΛΟΣ

2006-03-12T19:27:00.000+02:00

Ο Δυνάστης των Μαιάνδρων της Ψυχής
(Ωραίος τίτλος για blog, δεν νομίζετε?)

Πάντα αισθανόμουν μια περίεργη έλξη για τους κακούς. Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι πάντα (ή τουλάχιστον σχεδόν πάντα) ο ήρωας έβγαινε από κάθε περιπέτεια (ταινία, βιβλίο, κόμιξ) με την γκόμενα στο πλευρό του, ατσαλάκωτος και καθώς πρέπει, ενώ ο καημένος ο κακός υφίστατο συνεχώς τα επτά κακά της μοίρας του. Παρακολουθώντας μάλιστα σε τι είδους κτηνώδη βασανιστήρια υπέβαλλε το απαίσιο μπιπ- μπιπ το εφευρετικό και πανούργο κογιότ, άρχισε να δημιουργείται μέσα μου όχι απλή συμπάθεια, αλλά μια διάθεση να δω έστω και για μία φορά τους κανόνες να ανατρέπονται και το μπιπ- μπιπ στον φούρνο με πατάτες……
Η προτίμηση λοιπόν για κακούς, ή έστω για την κακή πλευρά του χαρακτήρα των καλών (για ξαναδιαβάστε το αυτό…. Έτσι μπράβο… Ωραία!!), με οδήγησε, όταν μεγάλωσα λιγάκι, να αγαπήσω/μισήσω: α) τον Batman, β) τον κηπουρό του εξοχικού μου, γ) τον Ιζνογκούντ και δ) τον … Dormammu. Ο τελευταίος είναι ο συμπαθητικός τερατάνθρωπος που βλέπετε στην φωτογραφία του προηγούμενου post. Για να μην μακρηγορώ (αν πάτε στον γκούγκλη θα βρείτε όλο το πολυσχιδές βιογραφικό του), είναι ο άρχοντας της σκοτεινής διάστασης, αιώνιος εχθρός του πολύ Dr. Strange και όλο προσπαθεί να βρει τρόπο να μας την πέσει και να κάνει την δική μας διάσταση σκοτεινότερη (και την δική του σκοτεινότατη), χωρίς (?) μέχρι στιγμής, να τα καταφέρει. Εδώ που τα λέμε, δεν τον έχουμε και τόση ανάγκη, τα καταφέρνουμε και μόνοι μας…..

Με τα κόμιξ της Marvel ήρθα σε επαφή γύρω στο 1978-1979 από το ξαδερφάκι μου, τον Μ, ο οποίος (μεγαλύτερος γαρ) είχε πάψει προ πολλού να ασχολείται με τα Μίκυ Μαους και επένδυε το χαρτζιλίκι του στις μεταφρασμένες εκδόσεις των αμερικάνικων περιοδικών που κυκλοφορούσε τότε ο Καμπανάς. Αποκάλυψη…. Εκείνη την περίοδο μάλιστα, αναδημοσιεύονταν ιστορίες γραμμένες και σχεδιασμένες στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60 (πάντα δέκα χρόνια πίσω εμείς στην Ελλάδα….), οι οποίες κουβαλούσαν το ανεπανάληπτο, αεράτο πνεύμα της εποχής. Ταξίδια λοιπόν στα υπερβατικά επίπεδα της ύπαρξης, σε άλλους γαλαξίες και διαστάσεις, στο παρελθόν, στο μέλλον, παντού. Η εικονογράφηση της σκοτεινής διάστασης/σπιτιού του Dormammu, αποτελούσε ψυχεδελικό μνημείο απίστευτης ομορφιάς, σε σημείο που πλέον αναρωτιέμαι τι να είχε πάρει ο Steve Ditko όταν σχεδίαζε… Η ενασχόληση μου με την 9η τέχνη κρατάει από τότε, αν και δυστυχώς ο χρόνος για διάβασμα, μελέτη και ψάξιμο είναι πλέον περιορισμένος.

Όλα κι όλα όμως. Το παρόν μπλόγκι, ως φόρος τιμής, ξεκινάει με Dormammu.
Αργότερα, λέω να σοβαρευτώ………

Καλώς σας βρήκα.

2006-03-04T19:13:00.000+02:00

Δοκιμή